Aan die agterkant van ń opwindende reis begin ń mens gewoonlik ook jou agterkant sien. Eergister was so ń wonderlike dag in Finisterre. Maar ek moet bieg- daardie dubbelbed het my oorweldig! Niemand anders in die kamer nie, en my eie badkamer. Met niemand wat snork in die kamer nie, niemand wat ander snaakse geluide maak in die nag nie. En die verlange huis toe... Ek het toe nie so lekker geslaap nie.
Gister, op die heilige Sondag, het ek vir oulaas ń koppie koffie gaan drink by die plek wat die mooiste internettoegang in Spanje het. Toe moes ek gaan sit en wag vir die bus- wat eers 11h45 vertrek op ń Sondag. Dit was ń LANG sit en wag! Op die bus het ek weer vir Petro van Warmbad raakgeloop, en ek het langs haar gesit, dat sy haar Caminostories vir my kan vertel. Sy het by St Jean PdP begin, en reg deur gestap Finisterre toe. Dis 1000 km!
In elk geval, die bus vat 3 ure om die 89 km kuslangs tot naby Santiago te ry. As ń mens eers weet waarvoor om te kyk, kan ń mens Finisterre eintlik al van baie ver af sien.
By die Autobus stasie het ek Petro gegroet, sy sou nog tot 21h30 daar sit en dan die oornagbus Madrid toe neem, en dan op die lughawe vandag gaan sit tot twaalfuur vanaand, voor die Iberia vlug haar huis toe neem.
Ek het ń plaaslike bus gekry om my treinstasie toe te vat. Toe ek daar aankom, hoor ek die oornagtrein is vol. Maar daar is ń plan te maak. Daar is een plek oop tot in een stad, en dan word twee treine aanmekaar gelas, en daarvandaan kan ek ń ander plek op dieselfde trein kry. Maar dit gaan my €12 meer kos as die normale treinkaartjie. Ek was nie lus vir die bus idee nie, want ek het in my kop daardie prentjie gehad van ń trein met beddens. Ek betaal toe maar die €64 vir die treinkaartjie. Nou is daar ń probleempie- daar is nie lockers op die stasie nie, en die trein vertrek eers om 22h33. Ek het toe maar, met my rugsak en al, die opdraande terug katedraal toe aangepak. Met die Pelgrimsmis was dit so vol dat ek nooit die plek kon bekyk nie. Ek het afgegaan na waar Jakobus se bene vermoedelik in ń silwer kis le. Dit het nou nie regtig iets vir my geestelike lewe beteken nie!
Ek het maar teruggestap stasie toe, en by ń kafee daar naby ń bogadillio en koffie geeet. Toe gaan sit ek op die stasie en wag. Vir vier ure lank. Santiago is nie net ń katedraal nie, daar is ń baie moderne universiteit daar. En trein na trein spoeg studente uit wat huis toe was vir die naweek. Pragtige meisies, die mannetjies lyk deur die weer...
Daar was snaakse episodes. Spaanse ouma klim uit die trein uit, en stop dood in die deur. Sy groet nou eers haar hele familie, al kan niemand uit die trein uit klim nie. ń Ander trein stop, vertrek, en stop skielik aan die einde van die perron. Staan lank stil, en dan word ń man en sy vrou van die trein af begelei- hy is duidelik ontsteld en probeer vir almal sy kant van die storie verduidelik.
Uiteindelik, ń ewigheid later, kom my trein aan, die hoteltrein. Verrassing- net die eersteklas (wat net €5 duurder is as wat ek betaal het, maar daar was nie meer plek nie) kry beddens. Die res van ons sit regop. En probeer slaap. En agter my sit Spaanse tienermeisies- regte bakvissies, wat giggel en histeries lag...
Ek het toe gelukkig 00h15 in die regte trein oorgeklim, anders sit ek dalk nou in Berlyn... Ons het vanoggend 08h05 aangekom in Madrid. Ek het eers ń koffie gaan drink, toe ń twee dae Metrokaartjie vir die moltreine en busse gekoop. Ek het dadelik gaan bevestig ek het hierdie keer ń plek om te slaap, en hulle was so vriendelik om my rugsak te hou tot hulle 13h00 oopmaak.
Ek soek nou ietsie vir die vrou en kinders, maar my rugsak het regtig GEEN plek om iets saam te bring nie, dis ń probleempie. Asook die budget hy es nie meer nie...
Dis maklik om my op die oomblik in Madrid te vind. Ek is daardie ou wat so stink dat almal wye kringe om my loop. Ek het rooi oe van niks slaap nie, en is heel grumpy teenoor alle Spanjaarde... Ek wil nou huis toe gaan. Ek gaan eenuur inboek, stort, en dan slaap. Sal laatmiddag weer ń draai stap in Madrid, more die trein vat lughawe toe, en dan vlieg ek 13h55 Frankfurt toe. En van 15h55 tot 23h00 sit ek alweer op die lughawe...
Dis die prys van ń lekker reis... dis nie altyd so maklik om klaar te maak, en huis toe te gaan nie. Ek kan sien ek is gereed vir die huis, elke Spanjaard herinner my nou aan iemand tuis wat ek ken...
Monday, June 20, 2011
Saturday, June 18, 2011
Dag 19 Finisterre
Liewe vriende,
Party dae (ongelukkig heeltemal te min van hulle!) loop heeltemal perfek. VAndag is een van hulle in my lewe.
Miskien net ietsie oor gisteraand by die Seminario Belvis- dit is regtig ´n lekker plek om in oor te bly in Santiago. Miskien het dit iets te doen met die afwesigheid van bunkbeddens, en vreemde bedmaatjies...
Die kombuis en internet is onder in die kelder. Daar is heelwat van daardie twee plaat elektriese stofies. Ek het baie ver gestap om ´n supermark te kry. Terug by die Seminario het ek besluit: aangesien ek in so baie Albergues ekstra macaroni en ander bestanddele vir volgende mense gelos het, gaan ek vir een maal ook gebruik wat ander voor my agter gelos het. Gewoonlik is dit vir my baie beter om te gee as om te neem. Maar daar was heelwat ekstras in die kombuis na ander met hulle Caminos klaargemaak het. Ek het ´n pot gevat, bietjie olyfolie en sout ingegooi, en dit op die stoof gesit. Na ´n hele ruk se wag kom ek agter dat die goed eintlik ingeplug moet word. Terwyl ek toe wag dat die water begin kook, raak ek aan die gesels met ´n vrou, wat duidelik soos iemand van Asiatiese (Viet-Nam?) afkoms lyk. Maar haar naam is Anne, en sy kom van New Mexico in Amerika af. Sy maak cous-cous nadat sy knoffel en stukkies ham gebraai het in olyfolie. En sy lag haar dood vir my, want nie een van die 10 stoofplate wil genoeg hitte gee om my macaroni te kook nie. Langs ons staan ´n Duitse omie, wat ´n kitspizza in ´n supermark gekoop het. Hy gooi die ding op hoog in die mikrogolf vir 5 minute, dat dit later soos popcorn klink in daardie mikrogolf. Julle moes die eindresultaat en sy gesig gesien het! Priceless...
Na ´n hele ruk se gesukkel kom die geleende macaroni tot kook. Toe die water kook, is die macaroni klaar al denté! EK het van my ham en blokkies kaas bygevoeg, en Anne het vir my van haar botteltjie Salsa gegee. Dit was ´n lekker ete! Vroeg in die bed geklim, so teen halftien.
VAnoggend eerste in die kamer opgestaan, my rugsak so saggies as moontlik gepak om nie die ander wakker te maak nie, en toe die lang pad na die Autobus stasie aangepak. Soos ek s♪, sover het alles mooi uitgewerk vandag. Die eerste plek wat ek vra in die stasie, verkoop die retoerkaartjies Finisterre toe. Die retoerkaartjies is €23. Toe die bus kom, is dit een van daardie mooi dubbeldekkers soos wat Greyhound in Suid-Afrika ook soms gebruik. Die pad hiernatoe, s♪ die gidse, is iets tussen 78 en 84 km. Dit neem oor die twee ure met ´n bus, maar meer as die laaste uur loop langs die kus verby. EDk weet nou nog nie hoe die mense sê ´n mens stap van Santiago na Finisterre toe in 3 of 4 dae nie, dit voel baie ver in die bus!
Ek het in die week by die Hotel Finisterre ´n kamer bespreek op die internet vir €36. Ek het gesit en wonder: hoe op aarde gaan ek die Hotel kry. Toe stop die bus reg voor die hotel! Die dorpie self is pragtig, en die hotel ook (dalk het dit iets met die eie dubbelbed en badkamer te doen! Maar ek glo die balkon wat op die hawe uitkyk, het ook iets daarmee te doen. En dit vir R360 per aand! Ek sou dit nooit in Suid- Afrika gekry het nie.)
Ek het my rugsak in die kamer gelos, en toe die pad aangedurf na die vuurtoring by die mees Westerlike punt van Europa toe- volgens die Romeinse keisers in elk geval, as die satelietfotos dalk iets anders sou sê. Ek het seker die neiging om plekke te vergelyk met ander plekke wat reeds aan my bekend is. Maar hierdie plek lyk verskriklik baie soos Valsbaai, daar waar ´n mens op die Argus verby Simonstad en Millers Point na Smitswinkelbaai toe ry. Daar is ook ´n reuse baai hier. Dis ook Atlantiese oseaan. En die pad klim omtrent soos Smitswinkelbaai na die vuurtoring toe. VAndag het ek besef dat ek fikser geword het die afgelope drie weke. Sonder die rugsak het ek daardie klim nie gevoel nie, dit het gevoel asof ´n mens daar uitsweef! Vir ´n slag was die lug blou, en ek het my sonbrandroom vergeet. Maar baie vinnig tot bo gekom, by ´n baie mooi vuurtoring. Daar is baie mense. Maar daar is ook ´n pragtige uitsig! Die een legende is toe waar, baie mense verbrand simbolies ´n stuk pelgrimsklere hier. Dit is verbode, maar die owerhede kyk duidelik anderpad. Die ander legende is toe nie so maklik nie. Dit is baie hoog bo die see, met baie rotse. ´n Mens spring toe nie sommer net kaalgat hier in die see nie. As jy dit doen, gaan jy bereid moet wees om Amerika toe te swem, of dalk gooi die seestroom jou poedelnakendkaal in Ierland uit...
DIe pad afdraande was ook baie lekker, net weer besef my stewels pas nie reg nie. Ek het ´n stort gaan vat, en toe ´n klomp wasgoed in die bad gegooi, en met Head & Shoulders shampoo gewas (wat goedkoper in hierdie kusdorpie as in Suid-Afrika is!) Dit hang nou oor my balkon, maar ek weet nie of die son ooit daar gaan bykom nie.
Na ´n kort siesta het ek besluit om hierdie dag ten volle te benut. Toe ek uitstap, hier op die hawe, kry ek ´n restourant met internet. Soos ek hier sit, is daar ´n geel heiningtjie, met tafels en stoele reg buite die venster voor my. DAn is dit die pad, en dan die kaai. Ek is omtrent so 20 meter van ´n klomp (see-) bakkies in die water, anderkant hulle lê ´n paar vissersbote, en dan die kaai, met die oop see agter dit. Aan die oorkant van die baai lyk dit soos die Outeniqua berge by George, met daardie reuse groot windturbines oral op die rante, soos hare op ´n hond se rug.
Hier is glo ´n 2 km lange strand links van Finisterre, ek gaan dit netnou soek. Ek dink om hierdie perfekte dag af te sluit, moet ek weer ´n seekosplek soek wat daai heerlike Pulpo (seekat) verkoop.
More kan ek lekker laat slaap, en dan 11h30 die bus buite my hotel terug Santiago toe kry. EK het ´n nuywe opsie ontdek, en dit is om moreaand om 22h30 die nagtrein yerug Madrid toe te vat. Dan kom ´n mens 08h05 in Madrid aan, en het ek nog ´n dag om ietsie vir die vrou en kinders te soek. Die alternatief- die treine en busse Madrid toe neem amper 9 ure, as ek Maandagoggend vertrek, kom ek eers na 21h00 in Madrid aan, niks tyd om iets te soek nie, want Dinsdag vroeg moet ek die metro lughawe toe vat.
Daar is julle alweer op hoogte met my bewegings. As iemand nou net vir my kan sê waarom my vrou se dekselse selfoon nie geantwoord word nie...
Party dae (ongelukkig heeltemal te min van hulle!) loop heeltemal perfek. VAndag is een van hulle in my lewe.
Miskien net ietsie oor gisteraand by die Seminario Belvis- dit is regtig ´n lekker plek om in oor te bly in Santiago. Miskien het dit iets te doen met die afwesigheid van bunkbeddens, en vreemde bedmaatjies...
Die kombuis en internet is onder in die kelder. Daar is heelwat van daardie twee plaat elektriese stofies. Ek het baie ver gestap om ´n supermark te kry. Terug by die Seminario het ek besluit: aangesien ek in so baie Albergues ekstra macaroni en ander bestanddele vir volgende mense gelos het, gaan ek vir een maal ook gebruik wat ander voor my agter gelos het. Gewoonlik is dit vir my baie beter om te gee as om te neem. Maar daar was heelwat ekstras in die kombuis na ander met hulle Caminos klaargemaak het. Ek het ´n pot gevat, bietjie olyfolie en sout ingegooi, en dit op die stoof gesit. Na ´n hele ruk se wag kom ek agter dat die goed eintlik ingeplug moet word. Terwyl ek toe wag dat die water begin kook, raak ek aan die gesels met ´n vrou, wat duidelik soos iemand van Asiatiese (Viet-Nam?) afkoms lyk. Maar haar naam is Anne, en sy kom van New Mexico in Amerika af. Sy maak cous-cous nadat sy knoffel en stukkies ham gebraai het in olyfolie. En sy lag haar dood vir my, want nie een van die 10 stoofplate wil genoeg hitte gee om my macaroni te kook nie. Langs ons staan ´n Duitse omie, wat ´n kitspizza in ´n supermark gekoop het. Hy gooi die ding op hoog in die mikrogolf vir 5 minute, dat dit later soos popcorn klink in daardie mikrogolf. Julle moes die eindresultaat en sy gesig gesien het! Priceless...
Na ´n hele ruk se gesukkel kom die geleende macaroni tot kook. Toe die water kook, is die macaroni klaar al denté! EK het van my ham en blokkies kaas bygevoeg, en Anne het vir my van haar botteltjie Salsa gegee. Dit was ´n lekker ete! Vroeg in die bed geklim, so teen halftien.
VAnoggend eerste in die kamer opgestaan, my rugsak so saggies as moontlik gepak om nie die ander wakker te maak nie, en toe die lang pad na die Autobus stasie aangepak. Soos ek s♪, sover het alles mooi uitgewerk vandag. Die eerste plek wat ek vra in die stasie, verkoop die retoerkaartjies Finisterre toe. Die retoerkaartjies is €23. Toe die bus kom, is dit een van daardie mooi dubbeldekkers soos wat Greyhound in Suid-Afrika ook soms gebruik. Die pad hiernatoe, s♪ die gidse, is iets tussen 78 en 84 km. Dit neem oor die twee ure met ´n bus, maar meer as die laaste uur loop langs die kus verby. EDk weet nou nog nie hoe die mense sê ´n mens stap van Santiago na Finisterre toe in 3 of 4 dae nie, dit voel baie ver in die bus!
Ek het in die week by die Hotel Finisterre ´n kamer bespreek op die internet vir €36. Ek het gesit en wonder: hoe op aarde gaan ek die Hotel kry. Toe stop die bus reg voor die hotel! Die dorpie self is pragtig, en die hotel ook (dalk het dit iets met die eie dubbelbed en badkamer te doen! Maar ek glo die balkon wat op die hawe uitkyk, het ook iets daarmee te doen. En dit vir R360 per aand! Ek sou dit nooit in Suid- Afrika gekry het nie.)
Ek het my rugsak in die kamer gelos, en toe die pad aangedurf na die vuurtoring by die mees Westerlike punt van Europa toe- volgens die Romeinse keisers in elk geval, as die satelietfotos dalk iets anders sou sê. Ek het seker die neiging om plekke te vergelyk met ander plekke wat reeds aan my bekend is. Maar hierdie plek lyk verskriklik baie soos Valsbaai, daar waar ´n mens op die Argus verby Simonstad en Millers Point na Smitswinkelbaai toe ry. Daar is ook ´n reuse baai hier. Dis ook Atlantiese oseaan. En die pad klim omtrent soos Smitswinkelbaai na die vuurtoring toe. VAndag het ek besef dat ek fikser geword het die afgelope drie weke. Sonder die rugsak het ek daardie klim nie gevoel nie, dit het gevoel asof ´n mens daar uitsweef! Vir ´n slag was die lug blou, en ek het my sonbrandroom vergeet. Maar baie vinnig tot bo gekom, by ´n baie mooi vuurtoring. Daar is baie mense. Maar daar is ook ´n pragtige uitsig! Die een legende is toe waar, baie mense verbrand simbolies ´n stuk pelgrimsklere hier. Dit is verbode, maar die owerhede kyk duidelik anderpad. Die ander legende is toe nie so maklik nie. Dit is baie hoog bo die see, met baie rotse. ´n Mens spring toe nie sommer net kaalgat hier in die see nie. As jy dit doen, gaan jy bereid moet wees om Amerika toe te swem, of dalk gooi die seestroom jou poedelnakendkaal in Ierland uit...
DIe pad afdraande was ook baie lekker, net weer besef my stewels pas nie reg nie. Ek het ´n stort gaan vat, en toe ´n klomp wasgoed in die bad gegooi, en met Head & Shoulders shampoo gewas (wat goedkoper in hierdie kusdorpie as in Suid-Afrika is!) Dit hang nou oor my balkon, maar ek weet nie of die son ooit daar gaan bykom nie.
Na ´n kort siesta het ek besluit om hierdie dag ten volle te benut. Toe ek uitstap, hier op die hawe, kry ek ´n restourant met internet. Soos ek hier sit, is daar ´n geel heiningtjie, met tafels en stoele reg buite die venster voor my. DAn is dit die pad, en dan die kaai. Ek is omtrent so 20 meter van ´n klomp (see-) bakkies in die water, anderkant hulle lê ´n paar vissersbote, en dan die kaai, met die oop see agter dit. Aan die oorkant van die baai lyk dit soos die Outeniqua berge by George, met daardie reuse groot windturbines oral op die rante, soos hare op ´n hond se rug.
Hier is glo ´n 2 km lange strand links van Finisterre, ek gaan dit netnou soek. Ek dink om hierdie perfekte dag af te sluit, moet ek weer ´n seekosplek soek wat daai heerlike Pulpo (seekat) verkoop.
More kan ek lekker laat slaap, en dan 11h30 die bus buite my hotel terug Santiago toe kry. EK het ´n nuywe opsie ontdek, en dit is om moreaand om 22h30 die nagtrein yerug Madrid toe te vat. Dan kom ´n mens 08h05 in Madrid aan, en het ek nog ´n dag om ietsie vir die vrou en kinders te soek. Die alternatief- die treine en busse Madrid toe neem amper 9 ure, as ek Maandagoggend vertrek, kom ek eers na 21h00 in Madrid aan, niks tyd om iets te soek nie, want Dinsdag vroeg moet ek die metro lughawe toe vat.
Daar is julle alweer op hoogte met my bewegings. As iemand nou net vir my kan sê waarom my vrou se dekselse selfoon nie geantwoord word nie...
Friday, June 17, 2011
Dag 18= Arca du Piñho na Santiago de Campostelo
En so breek die laaste deel van enige reis ook uiteindelik aan. Ek moet bieg dat dit klein bietjie langer gevat het van Leon af as wat ek gedink het. My liggaam het so bietjie meer ingegee as wat ek wou, my voete het my redelik baie meer moeilikheid gegee as wat ek kon beplan.
EK het gistermiddag maar weer op ñ pelgrimsmenu besluit. My liggaam het dit uitgeskree vir iets anders. So julle wat my goed ken, sal dit nie glo nie. My eerste gereg was ñ gemengde slaai. Tweede gereg was ñ vleis lasagne, want ñ mens kan ook net soveel vegetaries wees, met ñ vla vir nagereg. Voor ons verder gaan, hierdie is alweer een van daai baie weird keyboards, waarop niks soos in Suid Afrika werk nie, baie frustrerend.
EK het vanoggend sesuur opgestaan, om halfsewe in die pad te val, met die doel om die pelgrimsmis by die katedraal van Santiago om 12 uur by te woon. En die wegspring was fantasties, dit was so mooi met die straatligte in Arca of Pedrosa wat nog brand, met die baie donker koningsblou van die lug voor die son opkom. Die eerste gedeelte van die oggend was ook prentjiemooi in ñ bos, in die skemer. Met tientalle pelgrims rondom my in die skemer, almal haastig op pad Santiago toe. EK het skaars drie of vier kilometer geloop, toe is daar ñ brug onderdeur die pad, met ñ baie mooi koffieshop net daar anderkant. Ook vandag het ek twee stempels in my Pelgrimspaspoort nodig gehad, en het hier my eerste een gekry. Vinnig ñ koffie gedrink, en toe: tragedie ª. My getroue hoed, waar ek self nog ñ Suid Afrikaanse vlag aan vasgewerk het met naald en garing, het ek daar vergeet, hy hang seker nou nog oor die stoel se rand. Dit was bewolk, met reën plek plek, en ek het eers agtergekom ek is hoedloos na çn stewige drie kilometer se klim. Dit is tot agter Santiago Internasionale lughawe se aanloopbaan, die enigste lughawe in die wêreld wat na çn stroom vernoem is waar pelgrims hulle skrotums gewas het voor hulle die heilige stad betree: Lavacolla lughawe.
Ek het nie kans gesien vir ñ verdere ses km by die dag nie, en het maar aanhou stap, met çn traan in my oog.
Van die lughawe af was die roete net nie meer pret nie. DIé wat beplan om die Camino te stap, wees hierop voorbereid. Dit is verder as wat die gidse sê. Die kilometer padtekens hou skielik by die lughawe op by die 13 km bordjie, wat die redelike mens laat vermoed dat dit nog 13 km tot by die katedraal is.
Dan begin die paadjie kronkel deur klomp woongebiede heen. Daar is heelwat opdraandes op die laaste dag, wees daarop voorbereid.
So ses kilometer voor die einde kom ñ mens by çn vreeslike plek uit, net so verby Gallicea televisie se geboue. Die plek se naam is San Marcos, en êrens in çn heilige jaar in die 1990 s het die owerhede dit goed gedink om hier ñ reuse pelgrimsmonument te bou, baie abstrak, so dat ek dit ook nie verstaan nie. Daar is ñ reuse munisipale refugio, met oor die 500 beddens, ñ amfiteater, en soos die gidse spot= die Pelgrimsweergawe van Disneyworld kom seker ook nog eendag hier.
Net verby San Marcos is çn baie steil afdraande. Daar is çn bordjie teen ñ lamppaal wat sê katedral nog 4.7 km, en dit is waarskynlik reg. Dan lê ñ groot deel van Santiago voor ñ mens. Eers stap ñ mens deur ñ baie moderne deel van die stad. ñ Mens kan die katedraal glad nog nie sien nie. Dan stap jy baie ver. Jy kom later by ñ verkeersirkel uit. Jy stap baie verder. En uiteindelik, as jy voel jy kan nie meer nie, dan stap jy nog ñ MOERSE entª Dit voel of die katedraal heeltemal aan die ander kant van die stad is, ñ stad wat so groot soos Bloemfontein voel.
Uiteindelik het ek by die katedraal uitgekom. Dit sou regtig lekker gewees het as hulle darem die laaste 3 of so km vir ñ mens met bordjies aangedui het. Selfs wanneer jy by die katedraal aankom, is daar geen bordjies om jou te help waarheen om te gaan nie. ñ MEns vra maar ñ vreemdeling om jou af te neem voor die katedraal. EK het so half twaalf by die katedraal aangekom, en toe was daar al klaar nie meer sitplek beskikbaar nie, die diens is VOL Bustoeriste wat vir die show gekom het. Ek het in die katedraal heelwat van die mense raakgesien wat ek langs die pad oor weke ontmoet het. Ek het maar in çn hoekie op die grond gaan sit, en so tien minute van die diens uitgehou. Maar ek kon NIKS sien agter die pilare nie, en alles is natuurlik in Latyn. Terwyl ek so sit, en al die ouens wat vandag met rugsakke klaargemaak het, so sit en dophou, het ñ baie sondige gedagte by my opgekom. AS almal nou hier sit in die kerk, dan is daar seker min mense by die Pelgrimskantoor. En net daar het ek opgestaan, en na die Pelgrimskantoor toe gegaan. Dit is so twee blokke na die westekant van die katedraal. Ek het in ñ baie kort ry gestaan, so ses mense voor my. En hulle het nege toonbanke wat werk. So redelik vinnig is my nommer geroep, en het ek my pelgrimspaspoort met al sy stempels voorgelê. Op die vorm het ek aangedui dat my pelgrimstog godsdienstig van aard is, en dat ek te voet van Leon gestap het. En sonder enige moeilikheid het ek my Compostela gekry, daardie sertifikaat dat ek die Camino suksesvol voltooi het. My naam is in Latyn in Gotiese letters daarop geskryf, en daarmee saam is die reis voltooi.
EK kan verstaan dat so baie mense die einde as ñ antiklimaks kan beleef. Dit is baie koud en onpersoonlik in die Pelgrimsmis, ek gaan verseker nie rondhang dat hulle more my naam in die katedraal lees nie. Hulle gaan, ek gaan nie daar wees nie. Ek het oorkant die pelgrimskantoor eers my sertifikaat laat lamineer, want ek is bang hy reën nat, het ek onlangs gesê dit reën vandag vraagteken.
Daarna het ek op my gebruiklike manier sukses gevier met ñ lekker groot bier. €3, elke sent werd.
Toe moes ek my blyplek gaan soek. Ek het in die Belvis klooster bespreek, en ek is aangenaam verras. As ek raad mag gee, bespreek ook hier vir jou aankoms in Santiago. Maar gaan boek EERS jou rugsak daar in, dat jy nie daarmee in die katedraal hoef rond te sukkel nie. Dis ñ reuse ou klooster, met drie vloere vol beddens. Maar NIE bunkbeddens nie. En langs elke bed is ñ locker waarin jou rugsak maklik kan pas.
Ek het net my goed in die locker gestoor, en toe teruggestap al die pad katedraal toe, om die Poskantoor te soek. Ek weet nie wanneer anders ek my geposte goeters kon kry nie. Poskantoor is ñ blok agter die toeriste inligtingskantoor, kan ek nou vir julle sê. EK het ñ halfuur gesoek daarnaª
Santiago is vir my baie bedrukkend vandag. Behalwe vir die reën het ñ dronk vrou en ñ paar bedelaars my al gekonfronteer. In die ou gedeelte van die stad verdwaal ek in my glorie in met die smal stegies. En ek het kilometers ver gesoek vir ñ supermark vir kos.
EK is so bly ek kan more Finisterre toe gaan, en die pelgrimstog in die natuur gaan klaarmaak. Ek dink dit is ñ baie meer spesiale einde vir die Camino, om te reis tot waar die land ophou, die einde van die aarde.
Ek moet net nie verdwaal na daai busstasie toe nie. Nou stink ek verskriklik van al die sweet in my reënklere. Ek gaan stort, dalk ñ kort slapie vang, en dan aandete maak. Seker weer ñ ham en kaas boggadilio. Met çn bietjie Sangria, en ñ sjokelade mousse poeding om dit mee af te sluk.
Vergewe asb die spelling en punktuasie, dit was uiters frustrerend om op hierdie rekenaar te tik. Dankie vir elkeen van julle wat die reis so mooi gevolg het saam met my. Die stap is verby, die Camino in my lewe gaan voort. Stap gerus saam verder...
EK het gistermiddag maar weer op ñ pelgrimsmenu besluit. My liggaam het dit uitgeskree vir iets anders. So julle wat my goed ken, sal dit nie glo nie. My eerste gereg was ñ gemengde slaai. Tweede gereg was ñ vleis lasagne, want ñ mens kan ook net soveel vegetaries wees, met ñ vla vir nagereg. Voor ons verder gaan, hierdie is alweer een van daai baie weird keyboards, waarop niks soos in Suid Afrika werk nie, baie frustrerend.
EK het vanoggend sesuur opgestaan, om halfsewe in die pad te val, met die doel om die pelgrimsmis by die katedraal van Santiago om 12 uur by te woon. En die wegspring was fantasties, dit was so mooi met die straatligte in Arca of Pedrosa wat nog brand, met die baie donker koningsblou van die lug voor die son opkom. Die eerste gedeelte van die oggend was ook prentjiemooi in ñ bos, in die skemer. Met tientalle pelgrims rondom my in die skemer, almal haastig op pad Santiago toe. EK het skaars drie of vier kilometer geloop, toe is daar ñ brug onderdeur die pad, met ñ baie mooi koffieshop net daar anderkant. Ook vandag het ek twee stempels in my Pelgrimspaspoort nodig gehad, en het hier my eerste een gekry. Vinnig ñ koffie gedrink, en toe: tragedie ª. My getroue hoed, waar ek self nog ñ Suid Afrikaanse vlag aan vasgewerk het met naald en garing, het ek daar vergeet, hy hang seker nou nog oor die stoel se rand. Dit was bewolk, met reën plek plek, en ek het eers agtergekom ek is hoedloos na çn stewige drie kilometer se klim. Dit is tot agter Santiago Internasionale lughawe se aanloopbaan, die enigste lughawe in die wêreld wat na çn stroom vernoem is waar pelgrims hulle skrotums gewas het voor hulle die heilige stad betree: Lavacolla lughawe.
Ek het nie kans gesien vir ñ verdere ses km by die dag nie, en het maar aanhou stap, met çn traan in my oog.
Van die lughawe af was die roete net nie meer pret nie. DIé wat beplan om die Camino te stap, wees hierop voorbereid. Dit is verder as wat die gidse sê. Die kilometer padtekens hou skielik by die lughawe op by die 13 km bordjie, wat die redelike mens laat vermoed dat dit nog 13 km tot by die katedraal is.
Dan begin die paadjie kronkel deur klomp woongebiede heen. Daar is heelwat opdraandes op die laaste dag, wees daarop voorbereid.
So ses kilometer voor die einde kom ñ mens by çn vreeslike plek uit, net so verby Gallicea televisie se geboue. Die plek se naam is San Marcos, en êrens in çn heilige jaar in die 1990 s het die owerhede dit goed gedink om hier ñ reuse pelgrimsmonument te bou, baie abstrak, so dat ek dit ook nie verstaan nie. Daar is ñ reuse munisipale refugio, met oor die 500 beddens, ñ amfiteater, en soos die gidse spot= die Pelgrimsweergawe van Disneyworld kom seker ook nog eendag hier.
Net verby San Marcos is çn baie steil afdraande. Daar is çn bordjie teen ñ lamppaal wat sê katedral nog 4.7 km, en dit is waarskynlik reg. Dan lê ñ groot deel van Santiago voor ñ mens. Eers stap ñ mens deur ñ baie moderne deel van die stad. ñ Mens kan die katedraal glad nog nie sien nie. Dan stap jy baie ver. Jy kom later by ñ verkeersirkel uit. Jy stap baie verder. En uiteindelik, as jy voel jy kan nie meer nie, dan stap jy nog ñ MOERSE entª Dit voel of die katedraal heeltemal aan die ander kant van die stad is, ñ stad wat so groot soos Bloemfontein voel.
Uiteindelik het ek by die katedraal uitgekom. Dit sou regtig lekker gewees het as hulle darem die laaste 3 of so km vir ñ mens met bordjies aangedui het. Selfs wanneer jy by die katedraal aankom, is daar geen bordjies om jou te help waarheen om te gaan nie. ñ MEns vra maar ñ vreemdeling om jou af te neem voor die katedraal. EK het so half twaalf by die katedraal aangekom, en toe was daar al klaar nie meer sitplek beskikbaar nie, die diens is VOL Bustoeriste wat vir die show gekom het. Ek het in die katedraal heelwat van die mense raakgesien wat ek langs die pad oor weke ontmoet het. Ek het maar in çn hoekie op die grond gaan sit, en so tien minute van die diens uitgehou. Maar ek kon NIKS sien agter die pilare nie, en alles is natuurlik in Latyn. Terwyl ek so sit, en al die ouens wat vandag met rugsakke klaargemaak het, so sit en dophou, het ñ baie sondige gedagte by my opgekom. AS almal nou hier sit in die kerk, dan is daar seker min mense by die Pelgrimskantoor. En net daar het ek opgestaan, en na die Pelgrimskantoor toe gegaan. Dit is so twee blokke na die westekant van die katedraal. Ek het in ñ baie kort ry gestaan, so ses mense voor my. En hulle het nege toonbanke wat werk. So redelik vinnig is my nommer geroep, en het ek my pelgrimspaspoort met al sy stempels voorgelê. Op die vorm het ek aangedui dat my pelgrimstog godsdienstig van aard is, en dat ek te voet van Leon gestap het. En sonder enige moeilikheid het ek my Compostela gekry, daardie sertifikaat dat ek die Camino suksesvol voltooi het. My naam is in Latyn in Gotiese letters daarop geskryf, en daarmee saam is die reis voltooi.
EK kan verstaan dat so baie mense die einde as ñ antiklimaks kan beleef. Dit is baie koud en onpersoonlik in die Pelgrimsmis, ek gaan verseker nie rondhang dat hulle more my naam in die katedraal lees nie. Hulle gaan, ek gaan nie daar wees nie. Ek het oorkant die pelgrimskantoor eers my sertifikaat laat lamineer, want ek is bang hy reën nat, het ek onlangs gesê dit reën vandag vraagteken.
Daarna het ek op my gebruiklike manier sukses gevier met ñ lekker groot bier. €3, elke sent werd.
Toe moes ek my blyplek gaan soek. Ek het in die Belvis klooster bespreek, en ek is aangenaam verras. As ek raad mag gee, bespreek ook hier vir jou aankoms in Santiago. Maar gaan boek EERS jou rugsak daar in, dat jy nie daarmee in die katedraal hoef rond te sukkel nie. Dis ñ reuse ou klooster, met drie vloere vol beddens. Maar NIE bunkbeddens nie. En langs elke bed is ñ locker waarin jou rugsak maklik kan pas.
Ek het net my goed in die locker gestoor, en toe teruggestap al die pad katedraal toe, om die Poskantoor te soek. Ek weet nie wanneer anders ek my geposte goeters kon kry nie. Poskantoor is ñ blok agter die toeriste inligtingskantoor, kan ek nou vir julle sê. EK het ñ halfuur gesoek daarnaª
Santiago is vir my baie bedrukkend vandag. Behalwe vir die reën het ñ dronk vrou en ñ paar bedelaars my al gekonfronteer. In die ou gedeelte van die stad verdwaal ek in my glorie in met die smal stegies. En ek het kilometers ver gesoek vir ñ supermark vir kos.
EK is so bly ek kan more Finisterre toe gaan, en die pelgrimstog in die natuur gaan klaarmaak. Ek dink dit is ñ baie meer spesiale einde vir die Camino, om te reis tot waar die land ophou, die einde van die aarde.
Ek moet net nie verdwaal na daai busstasie toe nie. Nou stink ek verskriklik van al die sweet in my reënklere. Ek gaan stort, dalk ñ kort slapie vang, en dan aandete maak. Seker weer ñ ham en kaas boggadilio. Met çn bietjie Sangria, en ñ sjokelade mousse poeding om dit mee af te sluk.
Vergewe asb die spelling en punktuasie, dit was uiters frustrerend om op hierdie rekenaar te tik. Dankie vir elkeen van julle wat die reis so mooi gevolg het saam met my. Die stap is verby, die Camino in my lewe gaan voort. Stap gerus saam verder...
Thursday, June 16, 2011
Dag 17, Arzua na Pedrosa
Ek het nooit gister gesê waar ek gebly het nie. Dit was in die Albergue Ultreia in Arzua, wat ek baie sterk sal aanbeveel as iemand ooit die CAmino loop en raad sou vra. Gisteraand het ek en die Kanadese meisie saamgespan om aandete te maak. Nee, dis glad nie soos wat julle stouterds dink nie! ´n Mens koop in Spane, net soos in Suid-Afrika, vermoed ek, redelik moeilik bestanddele om net vir een mens kos te maak. Macaroni pakkies is altyd gesin grootte. Jogurt en Flan kom net in hoeveelhede van vier. ´n Bottel wyn is te veel vir ´n normale mens. En ´n bottel salsa sous ook. Daarom maak dit net sin om so nou en dan iemand anders te kry, saam bestanddele te koop, en dan saam kos te maak. Wat ons gisteraand gedoen het. En toe het iemand anders vir haar die oorblywende deel van hulle macaroni gegee, wat gemaak het dat ek eintlik maar vir myself gekook het. En dit was baie beter as daardie vorige kat/ seekat poging! Saam met macaroni het ek ´n blikkie mossels en ´n blikkie onbekende vis gekoop, wat toe uiteindelik hulle weergawe van Sardientjies was. Dit het ek in ´n pan warm gemaak in olyfolie. Dit keurig bo-op my macaroni geplaas, van die salsa oorgegooi, en ook so ´n sakkie van daai krummelrige kaas wat ´n mens oor pasta gooi, daaroor gestrooi. Saam met ´n glasie van Madeleine se rooiwyn was dit baie lekker. En ons kon vir ´n slag gesels- sy is ´n maatskaplike werker, besig met haar doktorale studies, want sy wil so gou as moontlik ophou met die normale maatskaplike werk. Dit lyk asof selfs die onskuldige Kanada maar sy hoeveelheid huismoles het, seker darem glad nie op die skaal van Suid- Afrika nie.
Ek het gisteraand redelik maklik aan die slaap geraak, maar van vroegoggend af baie sleg geslaap. Ek het weer so net na 7 vanoggend in die pad geval, nadat ek twee bakkies jogurt geëet het. Nou weet ek nie watter blinde sambok my slaan nie, maar my maag was vandag baie deurmekaar. Ek het nie verby ´n enkele openbare toilet geloop sonder om in te hardloop en hartlik van hulle dienste gebruik te maak nie. VAndag se 22 km was redelik moeilik, maar onder normale omstandighede sou dit glad nie sleg gewees het nie. EK het heeldag baie pap gevoel met daai magie.
Vandag was weer een van daai dae wat daar letterlik niks koffieplekke of oorblyplekke vir die eerste 10 km is nie. Dit is goed ek het nie gister verder probeer vorder nie, ´n mens sou baie ver moes stap gister. En niks jaag my mos op die oomblik, behalwe my maag nie...
Ek het so eenuur in Pedrosa aangekom. Weer ´n keer was ek BAIE geseënd met blyplek, weer het ek in ´n baie mooi private Alburgue uitgekom wat vir my plek het- die Albergue Porta de Santiago. Hier speel die hele tyd die rustigste musiek. Daar is redelik baie spasie rondom die bunkbeddens. EN met hierdie blyplek het die onsekerheid oor waar ek bly, uiteindelik klaargemaak. Ek het gister oor die internet plek bespreek vir more aand in Santiago, en ook vir Sondagaand by ´n ander Albergue. Saterdag is ek vir ´n slag alleen in my eie hotelkamer in Finisterre, en ek sien BAIE daarna uit. Ek het gedink ek gaan so elke vierde of vyfde aand maar ´n hotelkamer kry op die reis om net weer privaatheid te hê en goed uit te rus. Maar ´n hotelkamer begin gewoonlik by € 25, ´n privaat Albergue is gewoonlik rondom €10. So ek het hierdie opsie al die pad uitgeoefen, en dit is vanaand seker al my negende aand in ´n ry in ´n Albergue. As ek nou regtig baie geld wou spaar, kon ek die hele tyd in munisipale refugios gebly het vir €5 ´n aand, maar dit is heeltemal te raserig of te opeengehoop, ek hou nie daarvan dat vreemde Duitse mans nader aan my in die aand lê as wat my vrou gewoonlik aan my lê nie.
Vandag sal seker weer ´n lang dag wees om om te kry. My voete is seer van vandag se 22, en ek voel pap. Ek het nou ´n Coke gedrink en sal seker brood eet vir middagete.
Vaagweg begin dit in die agterkop groei dat die reis einde se kant toe begin staan. Die laaste bordjie wat ek gesien het, het gesê dis nog 18.5 km na Santiago toe. Die een belangrike ding wat ek òp hierdie reis geleer het, is dat enige ding moontlik is as jy hom stap vir stap doen. ´n Mens eet mos ´n olifant happie vir happie op, sê my liewe kollega. Die 317 km van Leon af was ook so gewees, dit was heeltemal te groot om aan te dink. Maar ek het net gedoen wat ek kon elke dag, en dag vir dag aangehou.
Ek gaan more seker so 06h00 probeer wegspring om more teen 12h00 in die pelgrimsmis in die Katedraal van Santiago te kan wees. Ek verlang nou al baie huis toe, selfs vir die normale oorlog van die vier kinders! Geniet julle vakansiedag in Suid-Afrika! Vriende, braai ´n vleisie, en dink aan my...
Ek het gisteraand redelik maklik aan die slaap geraak, maar van vroegoggend af baie sleg geslaap. Ek het weer so net na 7 vanoggend in die pad geval, nadat ek twee bakkies jogurt geëet het. Nou weet ek nie watter blinde sambok my slaan nie, maar my maag was vandag baie deurmekaar. Ek het nie verby ´n enkele openbare toilet geloop sonder om in te hardloop en hartlik van hulle dienste gebruik te maak nie. VAndag se 22 km was redelik moeilik, maar onder normale omstandighede sou dit glad nie sleg gewees het nie. EK het heeldag baie pap gevoel met daai magie.
Vandag was weer een van daai dae wat daar letterlik niks koffieplekke of oorblyplekke vir die eerste 10 km is nie. Dit is goed ek het nie gister verder probeer vorder nie, ´n mens sou baie ver moes stap gister. En niks jaag my mos op die oomblik, behalwe my maag nie...
Ek het so eenuur in Pedrosa aangekom. Weer ´n keer was ek BAIE geseënd met blyplek, weer het ek in ´n baie mooi private Alburgue uitgekom wat vir my plek het- die Albergue Porta de Santiago. Hier speel die hele tyd die rustigste musiek. Daar is redelik baie spasie rondom die bunkbeddens. EN met hierdie blyplek het die onsekerheid oor waar ek bly, uiteindelik klaargemaak. Ek het gister oor die internet plek bespreek vir more aand in Santiago, en ook vir Sondagaand by ´n ander Albergue. Saterdag is ek vir ´n slag alleen in my eie hotelkamer in Finisterre, en ek sien BAIE daarna uit. Ek het gedink ek gaan so elke vierde of vyfde aand maar ´n hotelkamer kry op die reis om net weer privaatheid te hê en goed uit te rus. Maar ´n hotelkamer begin gewoonlik by € 25, ´n privaat Albergue is gewoonlik rondom €10. So ek het hierdie opsie al die pad uitgeoefen, en dit is vanaand seker al my negende aand in ´n ry in ´n Albergue. As ek nou regtig baie geld wou spaar, kon ek die hele tyd in munisipale refugios gebly het vir €5 ´n aand, maar dit is heeltemal te raserig of te opeengehoop, ek hou nie daarvan dat vreemde Duitse mans nader aan my in die aand lê as wat my vrou gewoonlik aan my lê nie.
Vandag sal seker weer ´n lang dag wees om om te kry. My voete is seer van vandag se 22, en ek voel pap. Ek het nou ´n Coke gedrink en sal seker brood eet vir middagete.
Vaagweg begin dit in die agterkop groei dat die reis einde se kant toe begin staan. Die laaste bordjie wat ek gesien het, het gesê dis nog 18.5 km na Santiago toe. Die een belangrike ding wat ek òp hierdie reis geleer het, is dat enige ding moontlik is as jy hom stap vir stap doen. ´n Mens eet mos ´n olifant happie vir happie op, sê my liewe kollega. Die 317 km van Leon af was ook so gewees, dit was heeltemal te groot om aan te dink. Maar ek het net gedoen wat ek kon elke dag, en dag vir dag aangehou.
Ek gaan more seker so 06h00 probeer wegspring om more teen 12h00 in die pelgrimsmis in die Katedraal van Santiago te kan wees. Ek verlang nou al baie huis toe, selfs vir die normale oorlog van die vier kinders! Geniet julle vakansiedag in Suid-Afrika! Vriende, braai ´n vleisie, en dink aan my...
Wednesday, June 15, 2011
Dag 16- Melide na Arzua
Ek weet, ek weet, ek kan alweer nie vir julle vertel van honderde kilometer vir die dag, en sewentig blase op elke voet nie! Vandag was eintlik so ´n doodgewone dag in die lewe van die gemiddelde mens. Vandag insluitend ekke. EK het gisteraand baie vroeg ´n slaappil gedrink, dat ek redelik vinnig kan uitklok.
Ek het nie geweet hoe ver om vandag te stap nie. EK is bv glad nie meer op John Brierley se skedule nie, maar was eintlik bitter min dae gewees. Dis mos ook nie nodig nie, ek het my vasgestelde tyd vir Spanje, en my liggaam sê ook vir my baie. Soos dat dit lyk asof die gemiddelde afgetrede Europese burger op die Camino fikser as ek is... Dis nogal erg om daaraan te dink. Die jong Europeërtjies het in elk geval hulle oorfone in, en maak asof dit ´n wedloop vir die eindstreep is.
En ek? Ek moes mooi gaan sit en dink presies wanneer ek wil klaarmaak, en wat ek nog alles wil doen voor ek volgende Dinsdag op die vliegtuig huis toe kan klim. EK kan nie die trein Berlyn toe haal, of Lissabon toe nie, daarvoor is daar heeltemal te min tyd en geld. Op die Camino self is dit baie goedkoop, die oomblik as ek afklim daarvan, raak dit baie duur.
Die issue gisteraand was: tot in Arzua van Melide af is dit weer net 15 km. Van Arzua af tot by die volgende noemenswaardige blyplek is nog 11 km, en dan is ´n mens net 19 van Santiago af. As ek vandag bv tot by Santa Irene geloop het, kon ek moreaand in Santiago gewees het.
Die gedagterigting wat gewen het is hierdie een: Ek het vanoggend half sewe al begin stap. Gister se dag volgens John Brierley se boek sou in Ribadiso geëindig het. Ek het vanoggend begin deur te verdwaal. Uit Melide uit stap ´n mens in ´n bos in. En ek het te vroeg begin loop, dit was nog donker. In die bos het ek ´n afdraai gemis. Ek het wel geel pyltjies op bome gesien, en toe ek dit volg, kom ek by ´n snelweg uit met ´n Ultra City tipe plek, hulle het toe op die geel pyle geadverteer dat hulle 24 uur ´n dag storte beskikbaar het. (donker Afrikaanse bromwoorde volg...) Ek het maar met die snelweg aangestap vir so 2 km, tot ek weer die Camino se pyltjies gekry het. By die eerste dorp, Boente, het ek koffie gedrink by Os Alburgue, daar was die vriendelikste jong man wat Engels praat, en self die Camino al ´n paar keer gestap het. Hy kon vir my baie raad gee. Deur Boente heen het ek die pad gevat Ribadiso toe. Dit is soos die gidse hier sê, ´n mens moenie afdraende alleen verwag eindpunt toe nie. Die Camino gaan hier deur ´n hele paar riviere se valleie, wat elke keer ´n steil afdraande en dan weer opdraende insluit.
By Ribadiso gaan ´n mens weer oor ´n ou Romeinse bruggie, met die groot munisipale albergue net daar langsaan, waar baie pelgrims op die Brierley skedule sou oorbly. Net langs die Albergue is ´n nuwe restourant. En ek het alweer nog niks geëet nie, brekfis is vir my ´n moeilike saak op die Camino! Ek het ´n ham en kaas bogadilleo bestel, en koffie. Met iets in die maag voel ´n dag darem ook baie beter.
Van Ribadiso is dit net 3 km na Arzua toe, maar dit is ´n skotige opdraande! (ek weet nooit of op- en afdraende met ´n ae of aa is nie!) Ek het gedink aan my skedule, en besluit om in Arzua oor te bly by ´n privaat Albergue vir €10. Hierdie een is baie mooier as gisteraand s´n, en ook baie minder opmekaar.
Nou vir een van die interne grappies van die Camino. Eergisteraand het daar so ´n Spaanse omie met min tanne onder my in die bunkbed geslaap. Ek het gesien gisteroggend kyk hy my so skeef aan. Toe ek gisteraand besluit om in Melide oor te bly, wie lê op die bed reg langs my? Dieselfde omie. En hy lei aan slaap-apnee of iets, hy maak die weirdste geluide as hy slaap. En hy snork verskriklik. Ek het besluit om wye kringe om hom te loop vandag. En toe ek in Arzua inkom, en in die privaat Albergue inboek, wie sit daar? Einste. Ek het eers omgedraai, en by die een langsaan gaan hoor of hulle nie plek het nie. Maar hulle het daardie gevreesde woord gebruik: Completo. Hulle is klaar vol bespreek. Toe moes ek maar weer saam met oom Snorkie in die kamer inboek. Vanaand gaan dit seker weer twee slaappille vat om hom te oorleef!
Arzua is ´n groterige plek, so ongeveer 8000 mense. Ek het maar by die Supermark vir my weer pasta en ´n blik vis vir vanaand gekoop, ek is nie lus vir die pelgrimsmenu nie.
Ek het agtergekom as ´n mens stort, dan kan jou ou klere so per ongeluk onder jou voete beland. En as jy nou nog boonop sjampoo daarop mors, en dan die spul net so bietjie trap, dan spaar dit baie moeite later aan- spoel uit en hang op...
Ek het netnou baie lekker met ´n Ierse gesin gesit en gesels wat ook vir die Albergue gewag het om oop te maak. Hulle van is Cullinan, en die man het in 1976 vir so vier jaar in Johannesburg gewerk. So lekker om met mense te kan gesels vir wie ek verstaan. En die Ierse meisies het so mooi aksent!
Nou wag daar weer ´n lang dag, niks om te lees in Engels nie, sal seker na ´n kort poging tot siesta gaan kyk hoe dit by die plaaslike priester en kerk gaan...
Sterkte met jou reis!
Ek het nie geweet hoe ver om vandag te stap nie. EK is bv glad nie meer op John Brierley se skedule nie, maar was eintlik bitter min dae gewees. Dis mos ook nie nodig nie, ek het my vasgestelde tyd vir Spanje, en my liggaam sê ook vir my baie. Soos dat dit lyk asof die gemiddelde afgetrede Europese burger op die Camino fikser as ek is... Dis nogal erg om daaraan te dink. Die jong Europeërtjies het in elk geval hulle oorfone in, en maak asof dit ´n wedloop vir die eindstreep is.
En ek? Ek moes mooi gaan sit en dink presies wanneer ek wil klaarmaak, en wat ek nog alles wil doen voor ek volgende Dinsdag op die vliegtuig huis toe kan klim. EK kan nie die trein Berlyn toe haal, of Lissabon toe nie, daarvoor is daar heeltemal te min tyd en geld. Op die Camino self is dit baie goedkoop, die oomblik as ek afklim daarvan, raak dit baie duur.
Die issue gisteraand was: tot in Arzua van Melide af is dit weer net 15 km. Van Arzua af tot by die volgende noemenswaardige blyplek is nog 11 km, en dan is ´n mens net 19 van Santiago af. As ek vandag bv tot by Santa Irene geloop het, kon ek moreaand in Santiago gewees het.
Die gedagterigting wat gewen het is hierdie een: Ek het vanoggend half sewe al begin stap. Gister se dag volgens John Brierley se boek sou in Ribadiso geëindig het. Ek het vanoggend begin deur te verdwaal. Uit Melide uit stap ´n mens in ´n bos in. En ek het te vroeg begin loop, dit was nog donker. In die bos het ek ´n afdraai gemis. Ek het wel geel pyltjies op bome gesien, en toe ek dit volg, kom ek by ´n snelweg uit met ´n Ultra City tipe plek, hulle het toe op die geel pyle geadverteer dat hulle 24 uur ´n dag storte beskikbaar het. (donker Afrikaanse bromwoorde volg...) Ek het maar met die snelweg aangestap vir so 2 km, tot ek weer die Camino se pyltjies gekry het. By die eerste dorp, Boente, het ek koffie gedrink by Os Alburgue, daar was die vriendelikste jong man wat Engels praat, en self die Camino al ´n paar keer gestap het. Hy kon vir my baie raad gee. Deur Boente heen het ek die pad gevat Ribadiso toe. Dit is soos die gidse hier sê, ´n mens moenie afdraende alleen verwag eindpunt toe nie. Die Camino gaan hier deur ´n hele paar riviere se valleie, wat elke keer ´n steil afdraande en dan weer opdraende insluit.
By Ribadiso gaan ´n mens weer oor ´n ou Romeinse bruggie, met die groot munisipale albergue net daar langsaan, waar baie pelgrims op die Brierley skedule sou oorbly. Net langs die Albergue is ´n nuwe restourant. En ek het alweer nog niks geëet nie, brekfis is vir my ´n moeilike saak op die Camino! Ek het ´n ham en kaas bogadilleo bestel, en koffie. Met iets in die maag voel ´n dag darem ook baie beter.
Van Ribadiso is dit net 3 km na Arzua toe, maar dit is ´n skotige opdraande! (ek weet nooit of op- en afdraende met ´n ae of aa is nie!) Ek het gedink aan my skedule, en besluit om in Arzua oor te bly by ´n privaat Albergue vir €10. Hierdie een is baie mooier as gisteraand s´n, en ook baie minder opmekaar.
Nou vir een van die interne grappies van die Camino. Eergisteraand het daar so ´n Spaanse omie met min tanne onder my in die bunkbed geslaap. Ek het gesien gisteroggend kyk hy my so skeef aan. Toe ek gisteraand besluit om in Melide oor te bly, wie lê op die bed reg langs my? Dieselfde omie. En hy lei aan slaap-apnee of iets, hy maak die weirdste geluide as hy slaap. En hy snork verskriklik. Ek het besluit om wye kringe om hom te loop vandag. En toe ek in Arzua inkom, en in die privaat Albergue inboek, wie sit daar? Einste. Ek het eers omgedraai, en by die een langsaan gaan hoor of hulle nie plek het nie. Maar hulle het daardie gevreesde woord gebruik: Completo. Hulle is klaar vol bespreek. Toe moes ek maar weer saam met oom Snorkie in die kamer inboek. Vanaand gaan dit seker weer twee slaappille vat om hom te oorleef!
Arzua is ´n groterige plek, so ongeveer 8000 mense. Ek het maar by die Supermark vir my weer pasta en ´n blik vis vir vanaand gekoop, ek is nie lus vir die pelgrimsmenu nie.
Ek het agtergekom as ´n mens stort, dan kan jou ou klere so per ongeluk onder jou voete beland. En as jy nou nog boonop sjampoo daarop mors, en dan die spul net so bietjie trap, dan spaar dit baie moeite later aan- spoel uit en hang op...
Ek het netnou baie lekker met ´n Ierse gesin gesit en gesels wat ook vir die Albergue gewag het om oop te maak. Hulle van is Cullinan, en die man het in 1976 vir so vier jaar in Johannesburg gewerk. So lekker om met mense te kan gesels vir wie ek verstaan. En die Ierse meisies het so mooi aksent!
Nou wag daar weer ´n lang dag, niks om te lees in Engels nie, sal seker na ´n kort poging tot siesta gaan kyk hoe dit by die plaaslike priester en kerk gaan...
Sterkte met jou reis!
Tuesday, June 14, 2011
Bonus-uitgawe: Stilword op die Camino
Op my ander blog het ´n paar vriende gewonder of ´n mens ooit kans kry om werklik stil te word op hierdie reis.
Die een baie belangrike motivering vir die Camino se stap was juis vir my om ´n breuk uit die normale lewe te maak, en weer terug te gaan na fondamente in my lewe toe. In die alledaagse lewe van ´n groot gemeente, en ´n groot gesin, kom ´n mens tog dikwels agter dat daar net te veel dinge gelyk gebeur. So dikwels kan ons predikante op ander mense se nood en behoeftes fokus, dat ons so maklik ons gesinne en onsself afskeep in die proses.
Om werklik my roeping as leraar te kan uitleef, het ek dit vir myself nou weer op die Camino uitgemaak, is dit dringend belangrik dat ek self geestelik gesond sal wees. Dat my eie verhouding met die Here regtig dieper sal groei, en dat ek uit sy liefdevolle genade in my lewe sal kry wat ek nodig het om ook my bediening vir Hom te kan doen. ´n Mens dien geen ander mens tog na behore as ´n mens nie eerste in Jesus se voetspore volg nie? Ek kan nie Sondag preek as ek nie in die week gehoor het wat die Here graag vir sy mense wil sê nie. Ek kan nie mense in hulle seer help, as ek nie self die Geneser ken nie.
Daarom, hierdie Camino het vir my baie sterk gegaan om met baie meer sensitiwiteit na die Here se stem te luister. Mense wonder: kry ek tyd daarvoor? En die antwoord is: Ja, verseker!
´n Dag begin gewoonlik met die baie vinnig opstaan, slaapsak oprol, rugsak pak, en so vinnig as moontlik onderweg kom. Ek eet nie ontbyt waar ek bly nie, probeer gewoonlik by ´n supermark ietsie vir dié doel koop. Verreweg die meeste dae het in klein dorpies begin. Binne minute is ek uit die dorp uit. En as ek uit die dorp uit beweeg, begin daar ´n stilte in my neerdaal. Dikwels sal ek by ´n mooi plek soos ´n waterstroompie gaan sit, en my ou weermagbybeltjie uithaal. Ek lees nogal baie Psalms op die oomblik! Hulle praat net van soveel verskillende menslike emosies en die hele saak van op reis wees. Ek loop en dink oor wat ek gelees het, of oor wat die Here vir daardie entjie pad op my hart plaas. Elke dag is daar ook iemand vir wie ek spesifiek bid. Op die oomblik is daar een van my kinders wat baie swaar trek in die lewe, en hy is baie in my gedagtes.
Van die begin af was die Camino vir my ´n metafoor (beeld) van my eie lewe- soos ek al so dikwels gepreek het, dat ek dit sien as ´n reis. As daar mooi gebiede is, dan loof ek die Here daarvoor. As daar moeilike dele kom, soos dekselse steil AFdraendes, dan smeek ´n mens om hulp. As daar gevaarlike gebiede is, waar die roete soms op ´n teerpad saam met verkeer loop, is ´n mens baie meer intens bewus van ons behoefte aan die Here se beskerming.
Die Here praat normaalweg die meeste met my deur die Bybel. Maar op hierdie reis praat Hy nogal meer deur die natuur en die roete self! ´n Lang dag se stap is so sewe tot agt ure, wat gewoonlik al sewe uur die oggend begin het. Dit beteken dat ek gewoonlik hier rondom drie-uur al klaar ´n slaapplek het vir die aand, gewoonlik al gestort het (en die volgende dag se klere aangetrek het, onthou, ek het net 3 stelle hier, en op die oomblik is twee nat!) Ek kry nie regtig reg om in die middag te slaap nie, daarvoor raas dit te veel in die Alburgues. Maar weet julle wat? Elke liewe dorpie in Spanje het ´n oorvloed kerke, en die meeste van hulle staan oop in die dag. Dit gebeur omtrent elke dag dat ek vir ´n hele ruk in die kerk gaan sit. En bid. En dink. En wees. Ek was netnou weer in Melide se groot kerkgebou vir ´n hele ruk.
Ek weet die Rooms Katolieke weergawe van die Christelike geloof is vir ons moeilik om te verstaan. In lande soos België maak hulle bv baie meer van Maria, soos in die katedraal in Brussels waar Maria met haar voet die slang se kop trap. Ek weet in ´n groot deel van Europa is die kerkbywoning in elk geval daarmee heen, en is kerkgeboue net museums. Dalk in Spanje ook, maar in ´n baie kleiner mate as Frankryk of België.
Vir my gaan dit nie nou om reg of verkeerd te soek van die Rooms Katolieke kerk nie. Weet julle wat is besonders? Ek was in kerkgeboue wat al in die 1200´s in gebruik geneem is. Ek het al in Ken Follett se boeke gelees hoeveel geslagte dit kon neem om ´n katedraal te bou. Ek is verstom oor die argitektuur wat vir soveel eeue steeds die dakke bo gehou het. Maar bo alles, ten spyte van al die bagasie- dit is plekke waar mense vir God gesoek het deur eeue heen. En daar is ´n stuk heiligheid, ´n stuk gewydheid daaraan. Nee, ek maak nie ´n kruis as ek in die kerk instap nie. Nee, ek sprinkel nie heilige water nie, ek verstaan dit nie. Ek betaal ook nie €1 om ´n rooi kers aan te steek nie. Maar in daardie heilige ruimtes is daar stilte. Daar kan ´n mens God ontmoet. Net soveel soos langs die riviertjie. Maar dis juis die punt van hierdie reis- God reis oral saam met ons. Heilige plekke is enige plek waar ek stil word om God te hoor. ´n Mens gee dalk net meer aandag in ´n antieke gebou. Daardie besef dat die aanbidding van God baie ouer as ek is. Dat baie geslagte hier bely het: Jesus is die Here.
Nee, ek gaan nie ´n Rooms Katoliek word nie. Maar ek dink ons kan so ietsie by hulle leer oor die meer mistieke (misterieuse?) deel van aanbidding. Om nie alles dood te wil verklaar nie, maar soms net stil in God se teenwoordigheid te kan wees. In enkele geboue, soos in die katedraal van Leon, of in die kerkie bo-op O Cebrero, het daar Taize musiek gespeel. En dit doen iets aan ´n mens se gees... As ´n mens ´n hele ruk daarna sit en luister, dan kom daar ´n baie diep gevoel van vrede in jou op. Ek dink ek moet meer daarvan maak by die huis- meer sulke musiek in die hande kry, meer tyd maak vir stil word in die Here se teenwoordigheid.
En ja, ek is gewoonlik so moeg dat ek net na 8 in die aand uitklok vir die dag. En terwyl ´n mens so in die bed lê, dan kom die verlange na Annelie en die kinders. En dan praat ´n mens maar weer baie spesiaal met die Here oor elkeen van hulle.
Ek kry so min mense wat my kan verstaan, bitter min Engelssprekendes so ver. Wel die verrassings die afgelope ruk van die Suid- Afrikaners. En die ontmoeting met die Duitse Tannies. En ´n Franssprekende Kanadees wat so elke derde woord van my Engels verstaan. Maar die priesters hier rond verstaan nie eers Engels nie... Ek praat min met mense. ´n Dag in Europa is lank. So ek hoop dit antwoord die vraag: Daar is BAIE stilte in my lewe op die oomblik. En dit doen my baie goed. Ek kry waarna ek op soek was. Dankie vir jou gebed ook vir my!
Liefde!
Die een baie belangrike motivering vir die Camino se stap was juis vir my om ´n breuk uit die normale lewe te maak, en weer terug te gaan na fondamente in my lewe toe. In die alledaagse lewe van ´n groot gemeente, en ´n groot gesin, kom ´n mens tog dikwels agter dat daar net te veel dinge gelyk gebeur. So dikwels kan ons predikante op ander mense se nood en behoeftes fokus, dat ons so maklik ons gesinne en onsself afskeep in die proses.
Om werklik my roeping as leraar te kan uitleef, het ek dit vir myself nou weer op die Camino uitgemaak, is dit dringend belangrik dat ek self geestelik gesond sal wees. Dat my eie verhouding met die Here regtig dieper sal groei, en dat ek uit sy liefdevolle genade in my lewe sal kry wat ek nodig het om ook my bediening vir Hom te kan doen. ´n Mens dien geen ander mens tog na behore as ´n mens nie eerste in Jesus se voetspore volg nie? Ek kan nie Sondag preek as ek nie in die week gehoor het wat die Here graag vir sy mense wil sê nie. Ek kan nie mense in hulle seer help, as ek nie self die Geneser ken nie.
Daarom, hierdie Camino het vir my baie sterk gegaan om met baie meer sensitiwiteit na die Here se stem te luister. Mense wonder: kry ek tyd daarvoor? En die antwoord is: Ja, verseker!
´n Dag begin gewoonlik met die baie vinnig opstaan, slaapsak oprol, rugsak pak, en so vinnig as moontlik onderweg kom. Ek eet nie ontbyt waar ek bly nie, probeer gewoonlik by ´n supermark ietsie vir dié doel koop. Verreweg die meeste dae het in klein dorpies begin. Binne minute is ek uit die dorp uit. En as ek uit die dorp uit beweeg, begin daar ´n stilte in my neerdaal. Dikwels sal ek by ´n mooi plek soos ´n waterstroompie gaan sit, en my ou weermagbybeltjie uithaal. Ek lees nogal baie Psalms op die oomblik! Hulle praat net van soveel verskillende menslike emosies en die hele saak van op reis wees. Ek loop en dink oor wat ek gelees het, of oor wat die Here vir daardie entjie pad op my hart plaas. Elke dag is daar ook iemand vir wie ek spesifiek bid. Op die oomblik is daar een van my kinders wat baie swaar trek in die lewe, en hy is baie in my gedagtes.
Van die begin af was die Camino vir my ´n metafoor (beeld) van my eie lewe- soos ek al so dikwels gepreek het, dat ek dit sien as ´n reis. As daar mooi gebiede is, dan loof ek die Here daarvoor. As daar moeilike dele kom, soos dekselse steil AFdraendes, dan smeek ´n mens om hulp. As daar gevaarlike gebiede is, waar die roete soms op ´n teerpad saam met verkeer loop, is ´n mens baie meer intens bewus van ons behoefte aan die Here se beskerming.
Die Here praat normaalweg die meeste met my deur die Bybel. Maar op hierdie reis praat Hy nogal meer deur die natuur en die roete self! ´n Lang dag se stap is so sewe tot agt ure, wat gewoonlik al sewe uur die oggend begin het. Dit beteken dat ek gewoonlik hier rondom drie-uur al klaar ´n slaapplek het vir die aand, gewoonlik al gestort het (en die volgende dag se klere aangetrek het, onthou, ek het net 3 stelle hier, en op die oomblik is twee nat!) Ek kry nie regtig reg om in die middag te slaap nie, daarvoor raas dit te veel in die Alburgues. Maar weet julle wat? Elke liewe dorpie in Spanje het ´n oorvloed kerke, en die meeste van hulle staan oop in die dag. Dit gebeur omtrent elke dag dat ek vir ´n hele ruk in die kerk gaan sit. En bid. En dink. En wees. Ek was netnou weer in Melide se groot kerkgebou vir ´n hele ruk.
Ek weet die Rooms Katolieke weergawe van die Christelike geloof is vir ons moeilik om te verstaan. In lande soos België maak hulle bv baie meer van Maria, soos in die katedraal in Brussels waar Maria met haar voet die slang se kop trap. Ek weet in ´n groot deel van Europa is die kerkbywoning in elk geval daarmee heen, en is kerkgeboue net museums. Dalk in Spanje ook, maar in ´n baie kleiner mate as Frankryk of België.
Vir my gaan dit nie nou om reg of verkeerd te soek van die Rooms Katolieke kerk nie. Weet julle wat is besonders? Ek was in kerkgeboue wat al in die 1200´s in gebruik geneem is. Ek het al in Ken Follett se boeke gelees hoeveel geslagte dit kon neem om ´n katedraal te bou. Ek is verstom oor die argitektuur wat vir soveel eeue steeds die dakke bo gehou het. Maar bo alles, ten spyte van al die bagasie- dit is plekke waar mense vir God gesoek het deur eeue heen. En daar is ´n stuk heiligheid, ´n stuk gewydheid daaraan. Nee, ek maak nie ´n kruis as ek in die kerk instap nie. Nee, ek sprinkel nie heilige water nie, ek verstaan dit nie. Ek betaal ook nie €1 om ´n rooi kers aan te steek nie. Maar in daardie heilige ruimtes is daar stilte. Daar kan ´n mens God ontmoet. Net soveel soos langs die riviertjie. Maar dis juis die punt van hierdie reis- God reis oral saam met ons. Heilige plekke is enige plek waar ek stil word om God te hoor. ´n Mens gee dalk net meer aandag in ´n antieke gebou. Daardie besef dat die aanbidding van God baie ouer as ek is. Dat baie geslagte hier bely het: Jesus is die Here.
Nee, ek gaan nie ´n Rooms Katoliek word nie. Maar ek dink ons kan so ietsie by hulle leer oor die meer mistieke (misterieuse?) deel van aanbidding. Om nie alles dood te wil verklaar nie, maar soms net stil in God se teenwoordigheid te kan wees. In enkele geboue, soos in die katedraal van Leon, of in die kerkie bo-op O Cebrero, het daar Taize musiek gespeel. En dit doen iets aan ´n mens se gees... As ´n mens ´n hele ruk daarna sit en luister, dan kom daar ´n baie diep gevoel van vrede in jou op. Ek dink ek moet meer daarvan maak by die huis- meer sulke musiek in die hande kry, meer tyd maak vir stil word in die Here se teenwoordigheid.
En ja, ek is gewoonlik so moeg dat ek net na 8 in die aand uitklok vir die dag. En terwyl ´n mens so in die bed lê, dan kom die verlange na Annelie en die kinders. En dan praat ´n mens maar weer baie spesiaal met die Here oor elkeen van hulle.
Ek kry so min mense wat my kan verstaan, bitter min Engelssprekendes so ver. Wel die verrassings die afgelope ruk van die Suid- Afrikaners. En die ontmoeting met die Duitse Tannies. En ´n Franssprekende Kanadees wat so elke derde woord van my Engels verstaan. Maar die priesters hier rond verstaan nie eers Engels nie... Ek praat min met mense. ´n Dag in Europa is lank. So ek hoop dit antwoord die vraag: Daar is BAIE stilte in my lewe op die oomblik. En dit doen my baie goed. Ek kry waarna ek op soek was. Dankie vir jou gebed ook vir my!
Liefde!
Dag 15- Palas de Rei na Melide
Ek is nou vyftien dae ononderbroke aan die stap. Party dae was wel erg, met bitter min kilometer vir die dag. Maar die afgelope week was baie hard op my lyf. Veral gister se skof het my erg verinneweer.
Gisteraand daar in Albergue Meson de Benito was toe regtig lekker, dis ´n mooi plek, met baie goeie diens. Toe ek gisteraand gaan eet, nooi twee ou Duitse dames, Karen en Elizabeth, wat ek al vir meer as 1 1/2 weke gereeld raakloop, om saam met hulle te sit en eet. Ek was so dankbaar! Hulle kan gelukkig Engels gesels, en het albei baie lekker met my gesels. Die gebrek aan Spaans was alweer sigbaar, want ek wou eintlik die menu sien (onthou nou dis ´n "carta", ´n menu is die vaste keuses wat ´n mens soos vir pelgrims gee. Uiteindelik eet ek toe maar weer die Pelgrims menu saam met die Duitse tannies. Die macaroni was vir ´n slag regtig baie lekker. Hoofgereg was Spare ribs. Maar moet nou asseblief nie Spur dink en borde vol kos sien nie. Nee, vyf ribbetjies, of eerder, halwe ribbetjies. Nou sit ek saam met dames, ek kan nie soos in Suid- Afrika die ding met die hand gryp en skoonvreet nie. Nee, met ´n mes en ´n vurk. Ek dink meer as die helfte het agtergebly. Nagereg was al weer ´n flan (ons flamby). MAar die kelnerin het hierdie keer nie die bottel wyn weggeneem nadat ons halfpad is soos gewoonlik nie. Nee, ons het nou lekker gekuier, ek en die twee Duitse oumas. Hulle is terloops baie fiks, hulle stap die hele CAmino van St Jean af!
In elk geval, gisteraand was my bene baie seer. Ek het toe maar twee Stopaynes en ´n slaappil gedrink. En redelik vinnig uitgeklok, dit was nou ´n lekker slapie. Dit het net omtrent dadelik gevoel wat ek weer moes wakker word.
Vanoggend toe ek in die pad val, was daar nogal frustrasies. Die Camino is nie so duidelik uit Palas de Rei aangetoon nie, dit het ´n rukkie gevat om die eerste geel pyl te vind. Vanoggend se landskap was weer pragtig, met golwende heuwels, boomryke lanings, sommer net baie mooi. Die eerste koffieshop was alreeds op 2 km, maar hy was so vol dat ek aanbeweeg het. Die tweede een kom toe eers op 8 km.Ek het by Casa de Somoza koffie gedrink. Die plek was baie vol. Daar was net ´n rugsak by een tafel, en ek het toe maar daar gaan sit. Na so rukkie kom ´n blonde meisie wat ek al van Sarria af langs die pad sien, en ek sien dis haar rugsak. Ek sê in Engels ek is jammer, ek het seker haar plek gevat. Toe antwoord sy in Afrikaans dis nie moeilikheid nie, ek kan by haar sit. Haar naam is Liezel, en sy het so pas opgebreek met ´n Fransman, Omdat dit nou ongemaklik is waar hulle gewoon het, het sy binne twee dae besluit om die Camino te stap, want sy het ´n oop week voor sy elders in Europa moet werkswinkels aanbied. Daar was ´n oomblik van groot spanning, haar sigarette en haar pelgrimspaspoort het op die tafel gelê toe sy badkamer toe is, en skielik is dit weg. ´n Mens se pelgrimspaspoort is op hierdie stadium baie, baie belangrik. ´n Mens kan nie sommer net ´n ander een kry nie, jy het nou twee stempels per dag van Sarria af nodig om uiteindelik die CAmpostelo te kry. Dit bly toe dat die oorywerige Spaanse tannie wat daar werk, sommer gou alles in die asblik gegooi het. Gelukkig was die pelgrimspaspoort ongeskonde.
Van Casa de Somoza is dit nog so 7 km tot in Melide. Van ver af is ´n mens al in hulle nywerheidsgebied, 5 km uit kry ´n mens al motorhandelaars (en ja, karre is baie goedkoper in Spanje as in Suid-Afrika!) en ook Jimmy se Sportwinkel- genuine, ek sal vir julle die fotos wys!
Die laaste kilos na Melide is nie mooi met al hierdie handelsaktiwiteite nie, maar die laaste kilo is wel. Dan stap ´n mens oor so antieke, seker Romeinse nog? bruggie die dorp binne. Reg anderkant die brug is die kerkie waar ´n mens jou paspoort kan gestempel kry. En langs die kerk is die bar, waar ek ´n biertjie kon nuttig. Vir ´n slag was daar lekker lewendige Spaanse musiek in die bar.
Die een ding wat ek my voorgeneem het- Die Gallicea provinsie is wêreldberoemd vir hulle seekos. En Melide is wêreldberoemd vir hulle resep seekat. En van al die restourante beveel al die gidse Pulperia Exequiel aan. En vir een maal wou ek by so ´n plek eet. Die plek lyk maar baie basies. As jy by die deur instap, is daar ´n paar baie groot koperpotte op gasbranders. En binne in die potte is baie duidelik seekatte. Die restourant is niks fênsie nie, maar hy is groot, met BAIE houttafeltjies en stoeltjies. Wat sê hy is suksesvol.
Ek het toe vir my ook ´n porsie Pulpa en Vino Tinto bestel. Hulle bring sommer ´n hele bottel rooi aan, met sulke pottery kommetjies wat jy wyn uit drink. Met die gebruiklike porsie Spaanse brood. En dan, so ´n kleinerige bergie seekat in stukke opgekap op ´n houtbord tentakels, lyf, enige deel. Maar weet julle, dit is verskriklik lekker. Die seekat word bedien in olyfolie, met paprika? op. Dit smelt in die mond, en is regtig een van daai goeters wat ´n mens net moes doen. Vir €9. Ek vermoed hulle het my vir die hele bottel wyn laat betaal, maar ek het soos gebruiklik net ´n halwe een gedrink.
Hier moes ek nou groot besluite neem. Die volgende blyplekke is so ongeveer 11 km weg. MAar my bene bly regtig seer. Die afgelope paar dae het ek elke dag oor die 20 km gestap. Maar dit maak regtig nie saak of ek nou oormore of eers Vrydagoggend in Santiago aankom nie. Ek het niks om te bewys om nou ekstra hard te probeer, en dan nog ´n aand duur in Santiago te moet slaap nie. So ek het die hartverskeurende besluit geneem om nie vandag deur te druk met die beplande 26 km nie, maar met 15 te volstaan tot by Melide. Ek het by ´n privaat Albergue langs die Camino ingeboek, Alburgue Aquador of so iets. Dit raak nou duurder- €12. Hierdie een is BAIE beknop. Ek het darem ´n warm stort gekry, en kon my klere was en uithang. Dis deel van vandag se sukkel, met die reën van gister is baie van my klere nat, en daarmee saam baie swaarder.
Die Albergue het darem ook drie rekenaars vir Internet. Ek weet nie presies hoe ek die dag gaan omkry tot 8 uur vanaand as ek ´n slaappil kan neem nie. Ek gaan nou ´n supermark soek, met ´n Coke. Het klaar ´n rukkie gesiësta. As ek net ietsie in Engels kon kry om te lees...
Gisteraand daar in Albergue Meson de Benito was toe regtig lekker, dis ´n mooi plek, met baie goeie diens. Toe ek gisteraand gaan eet, nooi twee ou Duitse dames, Karen en Elizabeth, wat ek al vir meer as 1 1/2 weke gereeld raakloop, om saam met hulle te sit en eet. Ek was so dankbaar! Hulle kan gelukkig Engels gesels, en het albei baie lekker met my gesels. Die gebrek aan Spaans was alweer sigbaar, want ek wou eintlik die menu sien (onthou nou dis ´n "carta", ´n menu is die vaste keuses wat ´n mens soos vir pelgrims gee. Uiteindelik eet ek toe maar weer die Pelgrims menu saam met die Duitse tannies. Die macaroni was vir ´n slag regtig baie lekker. Hoofgereg was Spare ribs. Maar moet nou asseblief nie Spur dink en borde vol kos sien nie. Nee, vyf ribbetjies, of eerder, halwe ribbetjies. Nou sit ek saam met dames, ek kan nie soos in Suid- Afrika die ding met die hand gryp en skoonvreet nie. Nee, met ´n mes en ´n vurk. Ek dink meer as die helfte het agtergebly. Nagereg was al weer ´n flan (ons flamby). MAar die kelnerin het hierdie keer nie die bottel wyn weggeneem nadat ons halfpad is soos gewoonlik nie. Nee, ons het nou lekker gekuier, ek en die twee Duitse oumas. Hulle is terloops baie fiks, hulle stap die hele CAmino van St Jean af!
In elk geval, gisteraand was my bene baie seer. Ek het toe maar twee Stopaynes en ´n slaappil gedrink. En redelik vinnig uitgeklok, dit was nou ´n lekker slapie. Dit het net omtrent dadelik gevoel wat ek weer moes wakker word.
Vanoggend toe ek in die pad val, was daar nogal frustrasies. Die Camino is nie so duidelik uit Palas de Rei aangetoon nie, dit het ´n rukkie gevat om die eerste geel pyl te vind. Vanoggend se landskap was weer pragtig, met golwende heuwels, boomryke lanings, sommer net baie mooi. Die eerste koffieshop was alreeds op 2 km, maar hy was so vol dat ek aanbeweeg het. Die tweede een kom toe eers op 8 km.Ek het by Casa de Somoza koffie gedrink. Die plek was baie vol. Daar was net ´n rugsak by een tafel, en ek het toe maar daar gaan sit. Na so rukkie kom ´n blonde meisie wat ek al van Sarria af langs die pad sien, en ek sien dis haar rugsak. Ek sê in Engels ek is jammer, ek het seker haar plek gevat. Toe antwoord sy in Afrikaans dis nie moeilikheid nie, ek kan by haar sit. Haar naam is Liezel, en sy het so pas opgebreek met ´n Fransman, Omdat dit nou ongemaklik is waar hulle gewoon het, het sy binne twee dae besluit om die Camino te stap, want sy het ´n oop week voor sy elders in Europa moet werkswinkels aanbied. Daar was ´n oomblik van groot spanning, haar sigarette en haar pelgrimspaspoort het op die tafel gelê toe sy badkamer toe is, en skielik is dit weg. ´n Mens se pelgrimspaspoort is op hierdie stadium baie, baie belangrik. ´n Mens kan nie sommer net ´n ander een kry nie, jy het nou twee stempels per dag van Sarria af nodig om uiteindelik die CAmpostelo te kry. Dit bly toe dat die oorywerige Spaanse tannie wat daar werk, sommer gou alles in die asblik gegooi het. Gelukkig was die pelgrimspaspoort ongeskonde.
Van Casa de Somoza is dit nog so 7 km tot in Melide. Van ver af is ´n mens al in hulle nywerheidsgebied, 5 km uit kry ´n mens al motorhandelaars (en ja, karre is baie goedkoper in Spanje as in Suid-Afrika!) en ook Jimmy se Sportwinkel- genuine, ek sal vir julle die fotos wys!
Die laaste kilos na Melide is nie mooi met al hierdie handelsaktiwiteite nie, maar die laaste kilo is wel. Dan stap ´n mens oor so antieke, seker Romeinse nog? bruggie die dorp binne. Reg anderkant die brug is die kerkie waar ´n mens jou paspoort kan gestempel kry. En langs die kerk is die bar, waar ek ´n biertjie kon nuttig. Vir ´n slag was daar lekker lewendige Spaanse musiek in die bar.
Die een ding wat ek my voorgeneem het- Die Gallicea provinsie is wêreldberoemd vir hulle seekos. En Melide is wêreldberoemd vir hulle resep seekat. En van al die restourante beveel al die gidse Pulperia Exequiel aan. En vir een maal wou ek by so ´n plek eet. Die plek lyk maar baie basies. As jy by die deur instap, is daar ´n paar baie groot koperpotte op gasbranders. En binne in die potte is baie duidelik seekatte. Die restourant is niks fênsie nie, maar hy is groot, met BAIE houttafeltjies en stoeltjies. Wat sê hy is suksesvol.
Ek het toe vir my ook ´n porsie Pulpa en Vino Tinto bestel. Hulle bring sommer ´n hele bottel rooi aan, met sulke pottery kommetjies wat jy wyn uit drink. Met die gebruiklike porsie Spaanse brood. En dan, so ´n kleinerige bergie seekat in stukke opgekap op ´n houtbord tentakels, lyf, enige deel. Maar weet julle, dit is verskriklik lekker. Die seekat word bedien in olyfolie, met paprika? op. Dit smelt in die mond, en is regtig een van daai goeters wat ´n mens net moes doen. Vir €9. Ek vermoed hulle het my vir die hele bottel wyn laat betaal, maar ek het soos gebruiklik net ´n halwe een gedrink.
Hier moes ek nou groot besluite neem. Die volgende blyplekke is so ongeveer 11 km weg. MAar my bene bly regtig seer. Die afgelope paar dae het ek elke dag oor die 20 km gestap. Maar dit maak regtig nie saak of ek nou oormore of eers Vrydagoggend in Santiago aankom nie. Ek het niks om te bewys om nou ekstra hard te probeer, en dan nog ´n aand duur in Santiago te moet slaap nie. So ek het die hartverskeurende besluit geneem om nie vandag deur te druk met die beplande 26 km nie, maar met 15 te volstaan tot by Melide. Ek het by ´n privaat Albergue langs die Camino ingeboek, Alburgue Aquador of so iets. Dit raak nou duurder- €12. Hierdie een is BAIE beknop. Ek het darem ´n warm stort gekry, en kon my klere was en uithang. Dis deel van vandag se sukkel, met die reën van gister is baie van my klere nat, en daarmee saam baie swaarder.
Die Albergue het darem ook drie rekenaars vir Internet. Ek weet nie presies hoe ek die dag gaan omkry tot 8 uur vanaand as ek ´n slaappil kan neem nie. Ek gaan nou ´n supermark soek, met ´n Coke. Het klaar ´n rukkie gesiësta. As ek net ietsie in Engels kon kry om te lees...
Monday, June 13, 2011
Dag 14 Portomarin na Palas del Rei
Vandag moes seker ook in my lewe gebeur het vir ´n doel. Alhoewel wat die die doel is, sal ´n mens nie nou al weet nie. Dalk ook nie vir die volgende 100 jaar nie. Dis soos Elia se besembos ervaring- die een oomblik is daar ´n groot hoogtepunt, en dan moet ´n mens weer skielik aarde toe kom.
Vandag was nag gewees. Ek het halfsewe begin stap, omdat vandag die langste dag sover op die Camino gaan wees. ´n Mens stap eers oor so ´n ysterbruggie uit Portomarin uit. Dan klim jy geleidelik vir 10 km. Die eerste plek wat jy kry, se naam is Toxico- dit gee jou ´n idee wat om te verwag! Daar is allerhande fabrieke en goeters langs die pad. Dit is ook ´n stretch wat die stappers baie in mors.
Die eerste koffie is by Gonzar, 7.9 km van Portomarin af. Soos altyd is daardie eerste koffie in die oggend regtig iets om na uit te sien. Maar daar is verskriklik baie pelgrims wat wag vir diens, synde die eerste koffieshop...
´n Tweede koffiestop is by Hospital. Al hierdie Hospital plekke is vernoem na plekke wat siek pelgrims in die antieke tye versorg het, maar meestal nou nie meer doen nie.
By Hospital het dit begin reën. Ek het myself en my rugsak maar in die poncho probeer toedraai. En aanghou stap. Na 18 km kom ´n mens by Ligonde uit, en daar raak dit interessant. Die gidse gee almal verskillende afstande van hoe ver dit van hier af is na Palas del Rei toe. Maar dit is nog ten minste 7 km. En dit reën. En ek stap. Anderkant 20 km gebeur ´n vreemde ding in Spanje. Skielik word ´n kilometer BAIE verder... Na 22 km word die pyn in die voete baie erg. Na 25 km raak dit onhoudbaar.
So 4.5 km buite Palas del Rei het ´n jong man by my gestop, en vir my ´n pamflet in die hande gestop. Hy bestuur ´n nuwe privaat Alburgue, en nooi my om vir € 10 daar te kom bly. Omdat ek vandag geweldig stadig gestap het, vra ek hom om solank vir my ´n plek te bespreek. Alburgue Méson de Benito is die plek se naam, reg agter die kerk in Palas del Rei. Baie modern en skoon, met drie rekenaars vir internet toegang.
Ongelukkig vanaand die boonste bunkbed vir die eerste keer, ek was bang daarvoor. Maar ek voel darem al heelwat beter na die stort en die glas rooiwyn wat ek nou in het.
Ek het gehoop om by die skedule van John Grierley te bly, en nog drie dae te stap. Daar is nou net 65 km oor. Maar vandag was ´n skok op die lyf, ek weet nie of ek more kans sien vir nog 25 km na Arzua toe nie. Buitendien, in Melide (halfpad) is daar ´n plek wat glo wêreldberoemd is vir sy seekat in die ink voorberei, wat ek eenvoudig sal moet gaan proe- Pulperia Exequiel. Maar dit gaan maak dat ek nie Donderdag in Santiago aankom nie, eers Vrydag. Dit gaan maak dat ek my sertifikaat gaan kry Vrydag, maar Saterdag se mis gaan misloop om 12 uur waar hulle my naam gaan lees, en waar ek begin loop het. Want ek wil Saterdag verskriklik graag met die bus na Finisterre toe gaan, daardie westerlike punt van die Europese kontinent. Fotos wat ek daarvan gesien het, lyk nes Kaappunt. Ek wil dit so graag sien, en het gehoop ek sou nog die 78 km daarnatoe ook kon stap. Maar ek was net te stadig.
Ek gaan nou woes siesta, dan kos soek, dan probeer hergroepeer en kyk wat ek more moet doen. Lekker dag daar by julle elkeen!
Vandag was nag gewees. Ek het halfsewe begin stap, omdat vandag die langste dag sover op die Camino gaan wees. ´n Mens stap eers oor so ´n ysterbruggie uit Portomarin uit. Dan klim jy geleidelik vir 10 km. Die eerste plek wat jy kry, se naam is Toxico- dit gee jou ´n idee wat om te verwag! Daar is allerhande fabrieke en goeters langs die pad. Dit is ook ´n stretch wat die stappers baie in mors.
Die eerste koffie is by Gonzar, 7.9 km van Portomarin af. Soos altyd is daardie eerste koffie in die oggend regtig iets om na uit te sien. Maar daar is verskriklik baie pelgrims wat wag vir diens, synde die eerste koffieshop...
´n Tweede koffiestop is by Hospital. Al hierdie Hospital plekke is vernoem na plekke wat siek pelgrims in die antieke tye versorg het, maar meestal nou nie meer doen nie.
By Hospital het dit begin reën. Ek het myself en my rugsak maar in die poncho probeer toedraai. En aanghou stap. Na 18 km kom ´n mens by Ligonde uit, en daar raak dit interessant. Die gidse gee almal verskillende afstande van hoe ver dit van hier af is na Palas del Rei toe. Maar dit is nog ten minste 7 km. En dit reën. En ek stap. Anderkant 20 km gebeur ´n vreemde ding in Spanje. Skielik word ´n kilometer BAIE verder... Na 22 km word die pyn in die voete baie erg. Na 25 km raak dit onhoudbaar.
So 4.5 km buite Palas del Rei het ´n jong man by my gestop, en vir my ´n pamflet in die hande gestop. Hy bestuur ´n nuwe privaat Alburgue, en nooi my om vir € 10 daar te kom bly. Omdat ek vandag geweldig stadig gestap het, vra ek hom om solank vir my ´n plek te bespreek. Alburgue Méson de Benito is die plek se naam, reg agter die kerk in Palas del Rei. Baie modern en skoon, met drie rekenaars vir internet toegang.
Ongelukkig vanaand die boonste bunkbed vir die eerste keer, ek was bang daarvoor. Maar ek voel darem al heelwat beter na die stort en die glas rooiwyn wat ek nou in het.
Ek het gehoop om by die skedule van John Grierley te bly, en nog drie dae te stap. Daar is nou net 65 km oor. Maar vandag was ´n skok op die lyf, ek weet nie of ek more kans sien vir nog 25 km na Arzua toe nie. Buitendien, in Melide (halfpad) is daar ´n plek wat glo wêreldberoemd is vir sy seekat in die ink voorberei, wat ek eenvoudig sal moet gaan proe- Pulperia Exequiel. Maar dit gaan maak dat ek nie Donderdag in Santiago aankom nie, eers Vrydag. Dit gaan maak dat ek my sertifikaat gaan kry Vrydag, maar Saterdag se mis gaan misloop om 12 uur waar hulle my naam gaan lees, en waar ek begin loop het. Want ek wil Saterdag verskriklik graag met die bus na Finisterre toe gaan, daardie westerlike punt van die Europese kontinent. Fotos wat ek daarvan gesien het, lyk nes Kaappunt. Ek wil dit so graag sien, en het gehoop ek sou nog die 78 km daarnatoe ook kon stap. Maar ek was net te stadig.
Ek gaan nou woes siesta, dan kos soek, dan probeer hergroepeer en kyk wat ek more moet doen. Lekker dag daar by julle elkeen!
Sunday, June 12, 2011
Dag 13- Sarria na Portomarin
Vandag is nou die een dag wat dinge presies uitgewerk het soos ek my Camino verwag het. Dit was ´n fantastiese dag in my lewe!
Ek het vanoggend eers half sewe opgestaan. Die dag het so amper somber begin- dit het so bietjie reënerig gelyk. En die stap begin met ´n baie kwaai afdraende, verby die begraafplaas van Sarria. Nou kan ek nie onthou of ek al vir julle iets van Spaanse begraafplase vertel het nie. Dit werk glad nie soos by ons nie. Dink nou aan ´n gedenkmuur soos wat ons in Suid- Afrika ken. Die nisse is net heelwat groter, ´n hele kis kom daarin! So amper ´n woonstelblok vol kiste, niemand gaan in die grond in nie, lyk dit vir my, almal word mooi netjies gestoor vir die oordeelsdag...
Terwyl ek daar verby stap, is dit nog half skemer en reënerig. En die enigste geluid is die gekrys van ´n kraai... Spooky!
Maar dit het heelwat beter uitgedraai net daarna. Alhoewel ´n mens vandag weer heelwat geklim het, was ´n groot deel van die roete onder skaduwees- die reën het toe ook wegbeweeg, en heerlike sonskyn het ons getref.
Net eers hierdie een deel met almal wat nog die Camino gaan stap- van O Cebreiro af is die Camino in die Gallicea provinsie van Spanje, en daarvandaan word die kilometers elke halwe kilometer op ´n sement blok aangedui. Die Alburgue was by km 111, maar as jy uit Sarria uitstap, by kilometer 108, is die mooiste blyplek wat ek nog gesien het sover, vir €9 per nag! As dit nie so naby was nie, en my tyd nie so vinnig uitgehardloop het nie, het ek wragtag oorgebly. Skryf neer: Casa Barbedelo- km 108. EK het daar ´n Café con Leche Grande gedrink, en die musiek net baie geniet. Die plek is nuut, baie netjies, dit lyk baie lekker om daar te bly!
Omtrent die tyd wat al die goeie mense in die kerk sit, het ek DIE ervaring van die CAmino gehad! Daar is ´n stukkie wat die pad lyk of dit ´n rivier word. Daar is net klippe om te loop op langs die rivierbed. Daar kabbel ´n stroompie daar deur, en dit is asemrowend mooi. Ek het net daar gestop, die rugsak afgehaal, en die oomblik geniet. En daar het ek die woorde van Psalm 23 skielik op ´n baie intense manier beleef: Waters waar daar vrede is... En op daardie oomblik het ek een van die lewe se piekervarings gehad. Alles het skielik, vir een oomblik, net bymekaar uitgekom. Skielik was daar totale vrede- met God, my naaste, myself, die natuur... Ek weet nie hoe om dit regtig in woorde te beskryf nie. Maar dit was AWESOME!!! Dis wat ek gesoek het, en ek het dit gevind...
Dit het my diep geraak, en ek het lank daaroor loop en dink. So het die roete ook vandag op en af, deur plaasopstalle en klein dorpies, oor landerye en deur skilderagtige landskappe beweeg. EK neem verskriklik baie fotos, daar behoort ´n klompie mooi desktops te wees...
Toe, op km 95, nadat ek nou al 16 vir die dag gedoen het, kom ´n mens skielik op ´n draai af by Mercadoiro. En daar is ´n restaurant en Alburgue. Die restaurant speel die mooiste musiek. Ek het daar `n Paella geëet met ´n bier by vir €4. Die eienaar vertel my toe in gebroke Engels van ´n Suid- Afrikaanse Alburgue 2 km verder. En sowaar, 2 km verder sien ek dit in geel letters op die pad: "Stadig..." en ´n paar tree verder ¨net om die draai...¨ en as ´n mens om die draai kom, is daar ´n poort waar ´n Suid-Afrikaanse vlag groot wapper. Toe ek ingaan, is die Alburgue nog nie operasioneel nie. Maar die eienaar (Gordon) en sy seuns sit saam met drie Suid- Afrikaanse dames daar en wyn drink. En dadelik skink hulle vir my ook enetjie. Ek het baie lekker vir so ´n uur daar gekuier, en ek dink Suid-Afrikaners op die Camino sal hierdie Alburgue baie geniet as hy klaar is, so 2 km voor Portomarin.
Ek het saam met die Suid Afrikaanse dames (Linda, Kim en Sally) ingestap na Portomarin toe, hulle is in ´n hotel, en ek het plek gekry in ´n privaat Alburgue, dit lyk asof die dorp se blyplek vinnig besig is om vol te raak. Die klomp Suid-Afrikaners het ´n tentatiewe aandete afspraak by Alburgue Mirador se restaurant. Ek sal ook daar probeer uitkom, dis lekker om vir ´n slag met ons mense te praat...
Laaste dingetjie, as ´n mens in Portomarin instap, stap jy oor ´n HELSE hoë brug die dorp in. Ek het sommer hoogtevrees begin kry. Dorp self is baie mooi, en dit lyk of die Camino sy enigste rede vir bestaan is.
VAndag was ver, 22.4 km. Maar dit was opwindend. ´n Mens weet net nooit wat om die volgende draai vir jou wag nie...
Km oor tot in Santiago- 89 km.
Ek het vanoggend eers half sewe opgestaan. Die dag het so amper somber begin- dit het so bietjie reënerig gelyk. En die stap begin met ´n baie kwaai afdraende, verby die begraafplaas van Sarria. Nou kan ek nie onthou of ek al vir julle iets van Spaanse begraafplase vertel het nie. Dit werk glad nie soos by ons nie. Dink nou aan ´n gedenkmuur soos wat ons in Suid- Afrika ken. Die nisse is net heelwat groter, ´n hele kis kom daarin! So amper ´n woonstelblok vol kiste, niemand gaan in die grond in nie, lyk dit vir my, almal word mooi netjies gestoor vir die oordeelsdag...
Terwyl ek daar verby stap, is dit nog half skemer en reënerig. En die enigste geluid is die gekrys van ´n kraai... Spooky!
Maar dit het heelwat beter uitgedraai net daarna. Alhoewel ´n mens vandag weer heelwat geklim het, was ´n groot deel van die roete onder skaduwees- die reën het toe ook wegbeweeg, en heerlike sonskyn het ons getref.
Net eers hierdie een deel met almal wat nog die Camino gaan stap- van O Cebreiro af is die Camino in die Gallicea provinsie van Spanje, en daarvandaan word die kilometers elke halwe kilometer op ´n sement blok aangedui. Die Alburgue was by km 111, maar as jy uit Sarria uitstap, by kilometer 108, is die mooiste blyplek wat ek nog gesien het sover, vir €9 per nag! As dit nie so naby was nie, en my tyd nie so vinnig uitgehardloop het nie, het ek wragtag oorgebly. Skryf neer: Casa Barbedelo- km 108. EK het daar ´n Café con Leche Grande gedrink, en die musiek net baie geniet. Die plek is nuut, baie netjies, dit lyk baie lekker om daar te bly!
Omtrent die tyd wat al die goeie mense in die kerk sit, het ek DIE ervaring van die CAmino gehad! Daar is ´n stukkie wat die pad lyk of dit ´n rivier word. Daar is net klippe om te loop op langs die rivierbed. Daar kabbel ´n stroompie daar deur, en dit is asemrowend mooi. Ek het net daar gestop, die rugsak afgehaal, en die oomblik geniet. En daar het ek die woorde van Psalm 23 skielik op ´n baie intense manier beleef: Waters waar daar vrede is... En op daardie oomblik het ek een van die lewe se piekervarings gehad. Alles het skielik, vir een oomblik, net bymekaar uitgekom. Skielik was daar totale vrede- met God, my naaste, myself, die natuur... Ek weet nie hoe om dit regtig in woorde te beskryf nie. Maar dit was AWESOME!!! Dis wat ek gesoek het, en ek het dit gevind...
Dit het my diep geraak, en ek het lank daaroor loop en dink. So het die roete ook vandag op en af, deur plaasopstalle en klein dorpies, oor landerye en deur skilderagtige landskappe beweeg. EK neem verskriklik baie fotos, daar behoort ´n klompie mooi desktops te wees...
Toe, op km 95, nadat ek nou al 16 vir die dag gedoen het, kom ´n mens skielik op ´n draai af by Mercadoiro. En daar is ´n restaurant en Alburgue. Die restaurant speel die mooiste musiek. Ek het daar `n Paella geëet met ´n bier by vir €4. Die eienaar vertel my toe in gebroke Engels van ´n Suid- Afrikaanse Alburgue 2 km verder. En sowaar, 2 km verder sien ek dit in geel letters op die pad: "Stadig..." en ´n paar tree verder ¨net om die draai...¨ en as ´n mens om die draai kom, is daar ´n poort waar ´n Suid-Afrikaanse vlag groot wapper. Toe ek ingaan, is die Alburgue nog nie operasioneel nie. Maar die eienaar (Gordon) en sy seuns sit saam met drie Suid- Afrikaanse dames daar en wyn drink. En dadelik skink hulle vir my ook enetjie. Ek het baie lekker vir so ´n uur daar gekuier, en ek dink Suid-Afrikaners op die Camino sal hierdie Alburgue baie geniet as hy klaar is, so 2 km voor Portomarin.
Ek het saam met die Suid Afrikaanse dames (Linda, Kim en Sally) ingestap na Portomarin toe, hulle is in ´n hotel, en ek het plek gekry in ´n privaat Alburgue, dit lyk asof die dorp se blyplek vinnig besig is om vol te raak. Die klomp Suid-Afrikaners het ´n tentatiewe aandete afspraak by Alburgue Mirador se restaurant. Ek sal ook daar probeer uitkom, dis lekker om vir ´n slag met ons mense te praat...
Laaste dingetjie, as ´n mens in Portomarin instap, stap jy oor ´n HELSE hoë brug die dorp in. Ek het sommer hoogtevrees begin kry. Dorp self is baie mooi, en dit lyk of die Camino sy enigste rede vir bestaan is.
VAndag was ver, 22.4 km. Maar dit was opwindend. ´n Mens weet net nooit wat om die volgende draai vir jou wag nie...
Km oor tot in Santiago- 89 km.
Saturday, June 11, 2011
Dag 12- Triacastella na Sarria
Ek het uiteindelik in Sarria aangekom, daardie punt waar almal begin met die CAmino wat net die absolute minimum kan/ wil doen. ´n Mens moet die laaste 100 km loop, of die laaste 200 km fietsry om in Santiago de Campostelo die sertifikaat te kry dat jy die Pelgrimstog voltooi het. En tradisioneel tel die hoeveelheid pelgrims van hier af verskriklik baie op, nou raak dit glo baie, baie moeilik om in die aand ´n bed te kry.
Met dit in gedagte het ek vanoggend weggespring in Triacastella. Daar is dadelik ´n keuse. Aan die een kant kan jy die roete oor Samos vat, waar daar ´n reuse groot Benediktynse klooster is. Dit maak die roete so ongeveer 7 km verder vir die dag. Of daar is die ander roete, oor San Xil, wat so 18.5 km vir die dag meebring. Vir die eerste keer het ek die korter roete gekies. Omdat ek regtig bekommerd was oor akkomodasie in Sarria, dis nog Saterdag ook.
Dit was toe nie gelyk van Triacastella af nie. Daar was ´n redelike fris klim uit die dorp uit, na ´n bergspits met die naam Alto Riocabo. Maar dis absoluut die moeite werd, die omgewing maak op vir alle pyn wat jy ekstra in jou lewe ingenooi het om die roete te doen. Daar was weer die mooiste stukke woud, met antieke ou "horse-chestnut" bome, wat verskriklike dik stamme het- hulle moet regtig baie eeue oud wees. Daar was die uitsig van bo op die berge af, met die son wat opgekom het met die mooiste pastel kleure landskap. Daar het mis in die valleie gelê, met die son wat bo dit skyn, prentjiemooi. Ek wens ek kon vir julle fotos laai!
Voor ek weg is vanoggend, het ek die laaste twee van gisteraand se Flamby´s geëet. Daar was ook so 500 ml Coke in die bottel oor. Daarmee het ek die tog aangedurf. Wees gewaarsku as jy die roete wil loop en dalk net my blog volg: Dit is 10 km van Triacastela af na die eerste bar toe (Casa Francés of so iets), waar jy koffie kan kry! Daardie Café Con Leche Grandé was soos moedersmelk toe ek by hom uitkom. Want sien, my sweater is nog steeds nat! (K Way Termilator, word dekselswil nie droog as jy hom was nie!!! Toets AL jou klere voor jy gaan om te sien hoe lank vat dit om droog te word.) Omdat dit so koud in die oggende in die berg is, het ek maar my reënjas aangetrek. Maar hy laat ook nie sweet so maklik ontsnap soos wat KWay belowe nie! Na 90 minute was ek papnat gesweet, en het ek hom uitgetrek. Toe is ek deurnat en dis nog steeds koud. Daarom was die koffie met melk, groot size, baie welkom!
Met die akkomodasie in gedagte, het ek weer die pad gevat, en die volgende 8.5 km ook omtrent in een sessie gestap. ´n Mens kan Sarria al van baie ver sien. ´n Stad wat op ´n berg gebou is, kan ´n mens nie wegsteek nie, het Iemand baie slimmer as ek eendag gesê- gaan myk maar in Matteus 5 êrens. Die probleem daarmee is- dit voel dan nie of die plek nader kom nie. My St James gids het my ook goed die hel in gemaak, praat van ´n plek wat net 3 km uit die stad uit sou wees, dan is dit 7 km!
Maar uiteindelik het ek in Sarria aangekom. My eerste keuse vir Akkomodasie was die Albergue International, omdat die St James gids so sê. En die plek is alweer ´n aangename verrassing, baie mooi modern, baie skoon, en nog glad nie vol nie. Die kamers bestaan net uit 4 bunkerbeddens, ver uit mekaar uit, wat ´n luukse op hierdie roete is, dit tel al amper as privaat! Kos bietjie meer as die ander (€10) maar dit lyk die moeite werd.
Na ingeboek gou weer gestort en klere gewas, die ou routine. Teruggestap vir so 500 m waar ek ´n kampwinkel gesien het. En hier het ek ´n lekker verrassing gekry. Ek wens al lankal vir ´n goeie gids. Dat ´n mens dit nou in Spanje, so in die pylvlak moet raakloop. As jy ooit die Camino wil stap, kry vir jou John Brierley se gids. Jy gaan betaal, maar dis die moeite werd- hy gee selfs elke dag se roeteprofiel. Dié boek het my €19.95 geruk, maar dit is elke sent werd. Sal maar twee Pilgrims menus skip en self kosmaak!
Nou vir die goed waaroor ek vandag geloop en wonder het:
Mooi dag daar by jou! Geniet jou reis, waar jy ook al is!
Met dit in gedagte het ek vanoggend weggespring in Triacastella. Daar is dadelik ´n keuse. Aan die een kant kan jy die roete oor Samos vat, waar daar ´n reuse groot Benediktynse klooster is. Dit maak die roete so ongeveer 7 km verder vir die dag. Of daar is die ander roete, oor San Xil, wat so 18.5 km vir die dag meebring. Vir die eerste keer het ek die korter roete gekies. Omdat ek regtig bekommerd was oor akkomodasie in Sarria, dis nog Saterdag ook.
Dit was toe nie gelyk van Triacastella af nie. Daar was ´n redelike fris klim uit die dorp uit, na ´n bergspits met die naam Alto Riocabo. Maar dis absoluut die moeite werd, die omgewing maak op vir alle pyn wat jy ekstra in jou lewe ingenooi het om die roete te doen. Daar was weer die mooiste stukke woud, met antieke ou "horse-chestnut" bome, wat verskriklike dik stamme het- hulle moet regtig baie eeue oud wees. Daar was die uitsig van bo op die berge af, met die son wat opgekom het met die mooiste pastel kleure landskap. Daar het mis in die valleie gelê, met die son wat bo dit skyn, prentjiemooi. Ek wens ek kon vir julle fotos laai!
Voor ek weg is vanoggend, het ek die laaste twee van gisteraand se Flamby´s geëet. Daar was ook so 500 ml Coke in die bottel oor. Daarmee het ek die tog aangedurf. Wees gewaarsku as jy die roete wil loop en dalk net my blog volg: Dit is 10 km van Triacastela af na die eerste bar toe (Casa Francés of so iets), waar jy koffie kan kry! Daardie Café Con Leche Grandé was soos moedersmelk toe ek by hom uitkom. Want sien, my sweater is nog steeds nat! (K Way Termilator, word dekselswil nie droog as jy hom was nie!!! Toets AL jou klere voor jy gaan om te sien hoe lank vat dit om droog te word.) Omdat dit so koud in die oggende in die berg is, het ek maar my reënjas aangetrek. Maar hy laat ook nie sweet so maklik ontsnap soos wat KWay belowe nie! Na 90 minute was ek papnat gesweet, en het ek hom uitgetrek. Toe is ek deurnat en dis nog steeds koud. Daarom was die koffie met melk, groot size, baie welkom!
Met die akkomodasie in gedagte, het ek weer die pad gevat, en die volgende 8.5 km ook omtrent in een sessie gestap. ´n Mens kan Sarria al van baie ver sien. ´n Stad wat op ´n berg gebou is, kan ´n mens nie wegsteek nie, het Iemand baie slimmer as ek eendag gesê- gaan myk maar in Matteus 5 êrens. Die probleem daarmee is- dit voel dan nie of die plek nader kom nie. My St James gids het my ook goed die hel in gemaak, praat van ´n plek wat net 3 km uit die stad uit sou wees, dan is dit 7 km!
Maar uiteindelik het ek in Sarria aangekom. My eerste keuse vir Akkomodasie was die Albergue International, omdat die St James gids so sê. En die plek is alweer ´n aangename verrassing, baie mooi modern, baie skoon, en nog glad nie vol nie. Die kamers bestaan net uit 4 bunkerbeddens, ver uit mekaar uit, wat ´n luukse op hierdie roete is, dit tel al amper as privaat! Kos bietjie meer as die ander (€10) maar dit lyk die moeite werd.
Na ingeboek gou weer gestort en klere gewas, die ou routine. Teruggestap vir so 500 m waar ek ´n kampwinkel gesien het. En hier het ek ´n lekker verrassing gekry. Ek wens al lankal vir ´n goeie gids. Dat ´n mens dit nou in Spanje, so in die pylvlak moet raakloop. As jy ooit die Camino wil stap, kry vir jou John Brierley se gids. Jy gaan betaal, maar dis die moeite werd- hy gee selfs elke dag se roeteprofiel. Dié boek het my €19.95 geruk, maar dit is elke sent werd. Sal maar twee Pilgrims menus skip en self kosmaak!
Nou vir die goed waaroor ek vandag geloop en wonder het:
- Hoeveel inligting wil ´n mens werklik hê van die stuk pad wat voor jou lê? Op hierdie roete is dit nogal baie belangrik, dit bepaal waar jy gaan bly, of selfs meer basies, hoe ver jy van drinkwater is. Maar die res van die lewe, hoe belangrik is dit om te weet wat kom?
- Opdraendes is goed vir jou, dit gee jou sexy boudjies. Maar dis nie altyd lekker nie. Dit toets ´n mens partykeer, maar dan is dit ook weer lekker om bo uit te kom en te voel jy het iets bereik.
- Te veel afdraendes maak jou seer. Vandag weer beleef. Op ´n fiets is ´n afdraende ´n seën, as jy goeie remme het. Met ´n rugsak op is dit waar ´n mens die maklikste seerkry. Dis seker hoekom die Camino van die lewe ook nie net uit afdraendes bestaan nie...
- AS ´n mens hard gewerk het daarvoor, is ´n bier darem baie lekker!
- ´n Mens kan soms op onverwagte plekke skielik hulp kry, wat jy nie sien kom het nie (die reisgids op die roete- ek het nou vir twee weke nog NIKS in Engels te lese gesien nie. En die een boek wat ek regtig op soek is na, spring so op my!)
Mooi dag daar by jou! Geniet jou reis, waar jy ook al is!
Friday, June 10, 2011
Dag 11- Deel 2- Triacastela
Sedert ek vroeër vandag met julle gesels het, het daar al weer baie water in die see gevloei. EK moes nog 7 km loop tot in Triacastela. Dit was ´n baie lang loop, want die gids wat ek het, is nie lekker op hierdie gedeelte nie. Hy het net gesê van pumt X tot by Triacastela is 12 km. Daar was vier dorpies tussenin. En ´n mens het net nie ´n idee gehad hoe ver nog nie. Die afdraande maak ook baie seer op die voete en enkels. So vandag was 22 km waarvan ten minste 19 woes afdraande was, en so 3 baie uitpittende klimme.
Maar dit is verskriklik mooi omgewing, wens ek kon fotos oplaai.
Die roete is besig om baie vol te raak. Ek was ook bang vir weer so ´n ervaring. DIe Confraternity se gids sê Albergue Oribio in Triacastella is baie lekker, en langs ´n vriendelike supermark. Ek is baie stadig, en daar is verskriklik baie veral Duitse toergroepe, wat hulle mense se rugsakke aanry vir hulle. So wat is die kans.
Triacastela is ook nie te groot plek nie. En as jy inkom van die berg af, is die eerste een wat jy sien, DAAI munisipale Refugio. Ek stap verby, met voete wat voel of ek op kole loop. Ek volg ´n Japanese pa en seun, tot by die Albergue. Die ouma wat daar by die deur staan, hou dadelik van my mooi oop gesiggie. Haar dogter agter die toonbank sien seker ek lyk soos die Kinderbybelduiwel. ´n Woeste argument ontstaan tussen hulle- is daar nou plek of is daar nou nie. Ouma wen. Haar dogter laat Kinderbybelduiwel toe.
Die kamers is pragtig, gemeet teen gisteraand se oorvol standaarde. Ek deel alweer die kamer met ´n klom`p jong Duitse dames, en die Japanese pa en seun. Niemand verstaan my alweer vanaand nie.
Maar die supermark is toe vriendelik! Onthou ALLES in Spanje maak tussen 2 en 5 toe, dis die tyd wat gerus word en klein Spanjaardjies gemaak word, daar word nie gewerk nie! Maar die dame in die Supermark sien my daar rondtrippel, en maak vir my oop. EN dit is die wonder van grootmaat koop. ´n Blikkie Coke, waarna ek al vir ure smag, kos amper € 1. 2 Liter Coke kos €1.40. En ´n groot pak Lays kos E1. Raai wie hou nou ´n partytjie op sy eie- wens my kiddies kon daarin deel!
EK het nog nie vir julel gesê nie, eergisteraand het ek toe ook die slagoffer van die berugte Camino Bedbugs geword. Ek skat daar is oor 100 byte op my hele lyf, daarom het ek ook so gejeuk gisteraand dat ek nie kon aan die slaap raak nie.
Ek is so dankbaar vir ´n ordentlike bed vanaand. EK sal seker vanaand weer inloer. Mooi bly, tyd vir stort, ek vrot! Daarna Siesta, terwyl ek nou nie klein Spanjaardjies mag help maak nie...
Maar dit is verskriklik mooi omgewing, wens ek kon fotos oplaai.
Die roete is besig om baie vol te raak. Ek was ook bang vir weer so ´n ervaring. DIe Confraternity se gids sê Albergue Oribio in Triacastella is baie lekker, en langs ´n vriendelike supermark. Ek is baie stadig, en daar is verskriklik baie veral Duitse toergroepe, wat hulle mense se rugsakke aanry vir hulle. So wat is die kans.
Triacastela is ook nie te groot plek nie. En as jy inkom van die berg af, is die eerste een wat jy sien, DAAI munisipale Refugio. Ek stap verby, met voete wat voel of ek op kole loop. Ek volg ´n Japanese pa en seun, tot by die Albergue. Die ouma wat daar by die deur staan, hou dadelik van my mooi oop gesiggie. Haar dogter agter die toonbank sien seker ek lyk soos die Kinderbybelduiwel. ´n Woeste argument ontstaan tussen hulle- is daar nou plek of is daar nou nie. Ouma wen. Haar dogter laat Kinderbybelduiwel toe.
Die kamers is pragtig, gemeet teen gisteraand se oorvol standaarde. Ek deel alweer die kamer met ´n klom`p jong Duitse dames, en die Japanese pa en seun. Niemand verstaan my alweer vanaand nie.
Maar die supermark is toe vriendelik! Onthou ALLES in Spanje maak tussen 2 en 5 toe, dis die tyd wat gerus word en klein Spanjaardjies gemaak word, daar word nie gewerk nie! Maar die dame in die Supermark sien my daar rondtrippel, en maak vir my oop. EN dit is die wonder van grootmaat koop. ´n Blikkie Coke, waarna ek al vir ure smag, kos amper € 1. 2 Liter Coke kos €1.40. En ´n groot pak Lays kos E1. Raai wie hou nou ´n partytjie op sy eie- wens my kiddies kon daarin deel!
EK het nog nie vir julel gesê nie, eergisteraand het ek toe ook die slagoffer van die berugte Camino Bedbugs geword. Ek skat daar is oor 100 byte op my hele lyf, daarom het ek ook so gejeuk gisteraand dat ek nie kon aan die slaap raak nie.
Ek is so dankbaar vir ´n ordentlike bed vanaand. EK sal seker vanaand weer inloer. Mooi bly, tyd vir stort, ek vrot! Daarna Siesta, terwyl ek nou nie klein Spanjaardjies mag help maak nie...
Dag 11? O Cebreiro na Triacastella
Dit raak nou ´n gewoonte om nie waar ek slaap, internet te hê nie, en dit dan langs die pad raak te loop. Dit maak my sessies so bietjie meer gejaagd...
Toe ek gister geblog het, was ek byna dood van die moegheid. Daardie O Cebreiro bult is regtig kwaai! Daarna het ´n mens nog 3 km geklim, gelukkig nie heeltemal meer so steil soos die vorige deel van die dag nie. Maar dit is baie hoog, 1350 m bo seespieë. En die wind waai. En dis baie koud. Nou kyk, behalwe vir blase op my voete is daar ´n ander ding wat stap altyd vir my baie moeilik maak. Ek sweet soos ´n os. Altyd, as ek oefen. Ek het gister met my sweater die eerste deel geklim, want dit was baie koud. Maar hy was later deurnat, en daarna het ek maar uitgetrek en net met ´n t-hemp geklim. Die laaste ent het mooi gevorder. Uiteindelik het ek bo by O Cebreiro uitgekom. En dit is nou behoorlik op toeriste gemik. Ek het besluit om daar oor te bly. Dit was my eerste ervaring van die staatsrefugio´s langs die pad. En dit was nogal traumaties! Die gebou self is baie netjies en modern. Maar daar is 40 bunkbeddens, twee twee teen mekaar, in ´n enkele kleinerige slaapvertrekkie. Ons het buite gesit en wag tot 1 uur, tot die refugio oopgemaak het. In die tou al het ek gesien daar is so luidrugtige Spanjaard, wat op sy vriende skree wat langs hom sit. In hierdie refugio, soos jy inboek, kry jy ´n kaartjie met ´n bednommer op. En daar sal jy slaap. Raai langs wie land ek? Dis reg, langs Senor Grootbek, met twee bunkbeddens langs mekaar lê hy nader aan my as my vrou in ons queen size bed! Tweede surprise, toe ek gaan stort- die storte is redelik modern. Maar daar is ses hokkies, sonder enige deur of gordyn. Soos julle agterkom, as ´n mens "privacy- issues" het, gaan jy redelik swaarkry op die Camino in die refugios!
Ek het vinnig gestort, en daarna was daar nog ´n baie lang dag oor. Ek het eers in die kerk gaan sit. Baie mooi gerestoureer, en daar het Taize musiek gespeel. Ek het die stilte baie waardeer. Toe eers weer gaan koffie drink by een van die drie restourante daar. En baie lank gesit en my gids gelees. En toe maar deur die dorpie rondgestap. Die hele middag het so aangehou, elke drie ure as ek op my horlosie kyk, is dit vyf minute later. Ek kry behoorlik tyd vir stil word! Ek het later weer in die kerk gaan sit, vir ´n baie lang tyd, en vir elkeen wat ek ken, op die naam gebid.
So teen half sewe het ek gaan aandete eet. Dit was die een lekker deel van gister. Dit was in so ´n intieme restourantjie van klipmure, en dik houtbalke vir ´n dak. Dit behoort aan ´n jong egpaar met drie klein kindertjies, en daar is een van die oumas ook daar- dit lyk nie of ´n mens met haar moet sukkel nie! Dit was, soos ek gesê het, baie koud. Maar daar was ´n kaggel met ´n vuurtjie. Hulle Macaroni eerste gereg het actual stukkies vleis in gehad, en die hoofgereg wat ek gekies het, was minute steak en tjips. Hulle sal nooit vleis braai soos ons nie, maar steak was baie welkom, al was dit baie klein! Nagereg was ´n Flamby, en die 1/2 bottel rooiwyn saam met die ete was uitstekend. Ek het so lank as moontlik daar tyd verwyl, en toe maar teruggeggaan refugio toe.
Om aan die slaap te raak, was nie maklik nie. Dit het later twee slaappille gekos (Sorry Mich- noodgeval!) Want Senor Grootbek en sy trawante het die interessantse ensamble van snork wat jy in jou lewe gehoor het. Veral hier teen ´n mens se oor was dit nogal erg!
Vanoggend het ek so half sewe begin stap. Ek wil druk vuir Triacastella, so 22 km se stap vir die dag. Die eerste 15 het baie mooi verloop. Dis meestal afdraande, maar daar was een of twee opdraandes wat ´n mens goed besig gehou het. My linkertoontjie is nog steeds nie afgesit nie, maar hy tender. Ek dink dit is die eerste keer in my lewe wat daar drie lae blase op een slag op een plek is. Ek sak nou 700 m in 6 km se tyd, so my enkels is ook besig om ´n helse knock te vat, my knieë hou verbasend genoeg nog.
Hierdie omgewing van Galacia lyk baie soos Ierland, ´n mens kan sien dit reën baie. En ´n mens stap die hele tyd deur beesmis van die baie melkerye.
As daar later weer internet is, sal ek weer gesels. Ek het uitgefigure hoekom ´n mens so baie blase kry hierdie kant van die wêreld. Dit werk so- in Suid Afrika is ons onder die ewenaar. Dit beteken ons hang eintlik onderstebo aan ons voete. ´n Mens is dus baie ligter in Suid Afrika. Hierdie kant van die ewenaar staan jy met jou volle gewig bo-op jou voete. En ´n Suid Afrikaner se voete is nie gewoond daaraan nie. Maak dit sin? +
Baai, laat ek weer probeer waggel...
Toe ek gister geblog het, was ek byna dood van die moegheid. Daardie O Cebreiro bult is regtig kwaai! Daarna het ´n mens nog 3 km geklim, gelukkig nie heeltemal meer so steil soos die vorige deel van die dag nie. Maar dit is baie hoog, 1350 m bo seespieë. En die wind waai. En dis baie koud. Nou kyk, behalwe vir blase op my voete is daar ´n ander ding wat stap altyd vir my baie moeilik maak. Ek sweet soos ´n os. Altyd, as ek oefen. Ek het gister met my sweater die eerste deel geklim, want dit was baie koud. Maar hy was later deurnat, en daarna het ek maar uitgetrek en net met ´n t-hemp geklim. Die laaste ent het mooi gevorder. Uiteindelik het ek bo by O Cebreiro uitgekom. En dit is nou behoorlik op toeriste gemik. Ek het besluit om daar oor te bly. Dit was my eerste ervaring van die staatsrefugio´s langs die pad. En dit was nogal traumaties! Die gebou self is baie netjies en modern. Maar daar is 40 bunkbeddens, twee twee teen mekaar, in ´n enkele kleinerige slaapvertrekkie. Ons het buite gesit en wag tot 1 uur, tot die refugio oopgemaak het. In die tou al het ek gesien daar is so luidrugtige Spanjaard, wat op sy vriende skree wat langs hom sit. In hierdie refugio, soos jy inboek, kry jy ´n kaartjie met ´n bednommer op. En daar sal jy slaap. Raai langs wie land ek? Dis reg, langs Senor Grootbek, met twee bunkbeddens langs mekaar lê hy nader aan my as my vrou in ons queen size bed! Tweede surprise, toe ek gaan stort- die storte is redelik modern. Maar daar is ses hokkies, sonder enige deur of gordyn. Soos julle agterkom, as ´n mens "privacy- issues" het, gaan jy redelik swaarkry op die Camino in die refugios!
Ek het vinnig gestort, en daarna was daar nog ´n baie lang dag oor. Ek het eers in die kerk gaan sit. Baie mooi gerestoureer, en daar het Taize musiek gespeel. Ek het die stilte baie waardeer. Toe eers weer gaan koffie drink by een van die drie restourante daar. En baie lank gesit en my gids gelees. En toe maar deur die dorpie rondgestap. Die hele middag het so aangehou, elke drie ure as ek op my horlosie kyk, is dit vyf minute later. Ek kry behoorlik tyd vir stil word! Ek het later weer in die kerk gaan sit, vir ´n baie lang tyd, en vir elkeen wat ek ken, op die naam gebid.
So teen half sewe het ek gaan aandete eet. Dit was die een lekker deel van gister. Dit was in so ´n intieme restourantjie van klipmure, en dik houtbalke vir ´n dak. Dit behoort aan ´n jong egpaar met drie klein kindertjies, en daar is een van die oumas ook daar- dit lyk nie of ´n mens met haar moet sukkel nie! Dit was, soos ek gesê het, baie koud. Maar daar was ´n kaggel met ´n vuurtjie. Hulle Macaroni eerste gereg het actual stukkies vleis in gehad, en die hoofgereg wat ek gekies het, was minute steak en tjips. Hulle sal nooit vleis braai soos ons nie, maar steak was baie welkom, al was dit baie klein! Nagereg was ´n Flamby, en die 1/2 bottel rooiwyn saam met die ete was uitstekend. Ek het so lank as moontlik daar tyd verwyl, en toe maar teruggeggaan refugio toe.
Om aan die slaap te raak, was nie maklik nie. Dit het later twee slaappille gekos (Sorry Mich- noodgeval!) Want Senor Grootbek en sy trawante het die interessantse ensamble van snork wat jy in jou lewe gehoor het. Veral hier teen ´n mens se oor was dit nogal erg!
Vanoggend het ek so half sewe begin stap. Ek wil druk vuir Triacastella, so 22 km se stap vir die dag. Die eerste 15 het baie mooi verloop. Dis meestal afdraande, maar daar was een of twee opdraandes wat ´n mens goed besig gehou het. My linkertoontjie is nog steeds nie afgesit nie, maar hy tender. Ek dink dit is die eerste keer in my lewe wat daar drie lae blase op een slag op een plek is. Ek sak nou 700 m in 6 km se tyd, so my enkels is ook besig om ´n helse knock te vat, my knieë hou verbasend genoeg nog.
Hierdie omgewing van Galacia lyk baie soos Ierland, ´n mens kan sien dit reën baie. En ´n mens stap die hele tyd deur beesmis van die baie melkerye.
As daar later weer internet is, sal ek weer gesels. Ek het uitgefigure hoekom ´n mens so baie blase kry hierdie kant van die wêreld. Dit werk so- in Suid Afrika is ons onder die ewenaar. Dit beteken ons hang eintlik onderstebo aan ons voete. ´n Mens is dus baie ligter in Suid Afrika. Hierdie kant van die ewenaar staan jy met jou volle gewig bo-op jou voete. En ´n Suid Afrikaner se voete is nie gewoond daaraan nie. Maak dit sin? +
Baai, laat ek weer probeer waggel...
Thursday, June 9, 2011
Dag 9 en deel dag 10- Ruitelan tot O´ Cebrero
Gister het verder baie mooi verloop. Ek het baie lekker gestap, 20 km opdraande in die vallei van die rivier af. Daar was later amper elke 2 km ´n dorpie. Maar die dame by Albergue San Miguel in Astorga het gesê die lekkerse Alburgue vir haar (en sy het verskillende dele van die Camino al oor die 20 keer gestap) was Ruitelan s´n.
Toe ek gister in Trobadello blog, sien die meisie wat daar werk dat ek die foto van haar omgewing op my blog sit. Sy was so beïndruk dat sy vir my ´n blok sjokelade present gegee het, met baie Spaanse woorde by. Ek dink nie dit het beteken dat sy my sexy vind en ´n afspraak met my soek nie- maar ´n mens weet nooit met die Spanjaarde nie!
Van Trobadella was dit nog 3.5 km na La Portella, dan nog 1.5 km na Ambemestas, en nog 2.5 km na Vega de Valcarce. En dit was baie, baie koud die hele dag! MAar dit is baie mooi in hierdie vallei op. In Vega de Valcarce is my geloof deeglik beproef. Want daar loop ´n mens verby die Alburgue Brazil, en dit lyk na ´n lekker partytjie daar by die Brasiliane. Maar ek is nie hier vir ´n partytjie nie, ek hou aan. Die gids sê dis net nog 1.7 km tot by Ruitelan. Maar dit voel soos 4! Dalk omdat ´n mens al moeg was van die hele dag se opdraande.
Toe ek in Ruitelan aankom, wou ek amper omdraai. Die Alburgue lyk glad nie so hot nie. En dan is daar ´n netjiese bar oorkant die pad, waar ´n tannie met min tanne bier bedien. Daar is nog so drie huise en twee hoenders, en dis die hele dorpie. Maar ek boek toe tog maar in.
Die eerste indrukke is vreemd. Die Spaanse man daar is obviously ´n Boeddis. Die reëls klink vreemd. En daar is niks om verder te doen in die dorpie nie. MAar ek druk deur. Ons bly in ´n dakkamer. En daar is min mense in die Alburgue. Ek was weer klere. Soos elke dag. En ek vang weer´n slapie. Gaan drink nog ´n biertjie oorkant die pad. En sit. En wag. Want aandete is eers om 19h30. Ek page ´n Engelse boek deur waarvan die eerste 30 bladsye uitgeskeur is. Spoedlees deur die res van die 547 bladsye voor ete.
Aandete was uitstekend! Dit het begin met ´n groentesop met baie ham by. Die gebruiklike wyn en brood op die tafel. Daarna was daar ´n slaai op die tafel, met tuna, en fetakaas, en slaaiblare, en pitmielies, en daardie reuse rooi soetrissies. Die hoofgereg was Spagetti met ham. En poeding was ´n Mariebiskuitjie met vla. En genoeg rooiwyn! Ek het in die middel van ´n lang tafel gesit, en oorkant my was ´n Amerikaner van Ohio wat al 10 jaar in Japan woon en met ´n Japanese meisie getroud is. Confusing, né? Links van my was ´n groep Franse dames, op die punt ´n Italiaanse egpaartjie wat eergister in Ponferada begin het. En regs was die gebruiklike groepie Duitsers. Na ´n paar wyne het die gesprek ontdooi, en het ons heerlik internasionaal gekuier. In Vino est Veritas...
Vroeg in die bed geklim. Daar was duidelike opdrag dat ons nie mag opstaan voor die musiek nie vanoggend 06h00 speel nie. Ek was al 05h00 wakker, en het gelê en wag tot die musiek begin speel het- Ave Maria!
Liewe vriende en familie, vandag was sover hel! Van Ruitelan het ek nou al 7 km geklim. Dit is opdraande al die pad. Dit voel of ´n mens ´n nimmereindigende stel trappe klim!
In La FAba, na 5 km, het ek eers gestop vir ´n GROOT koppie koffie. Daarna was dit 2.7 km van hel op ´n nimmereindigende grondpad, tot hier waar ek nou sit in Laguna de Castella se Alburgue kroeg. Hierdie breuk het ek nodig, want nou lê daar nog 3 km se hel voor tot by O Cebrero, ´n baie bekende berg op die Camino. Daar is ook ´n webcam bo-op O Cebreiro, so as julle dit kan opspoor, ek sal seker so oor ´n uur of 90 minute daar wees. Ek hou, maar ek bars! Vandag sweet ek my dood. Ek sal by O Cebrero besluit of ek enigsens verder wil stap vandag. 9.5 km se kwaai opdraande is dalk erg genoeg!
So geliefdes, mooi dag daar vir julle elkeen!
Toe ek gister in Trobadello blog, sien die meisie wat daar werk dat ek die foto van haar omgewing op my blog sit. Sy was so beïndruk dat sy vir my ´n blok sjokelade present gegee het, met baie Spaanse woorde by. Ek dink nie dit het beteken dat sy my sexy vind en ´n afspraak met my soek nie- maar ´n mens weet nooit met die Spanjaarde nie!
Van Trobadella was dit nog 3.5 km na La Portella, dan nog 1.5 km na Ambemestas, en nog 2.5 km na Vega de Valcarce. En dit was baie, baie koud die hele dag! MAar dit is baie mooi in hierdie vallei op. In Vega de Valcarce is my geloof deeglik beproef. Want daar loop ´n mens verby die Alburgue Brazil, en dit lyk na ´n lekker partytjie daar by die Brasiliane. Maar ek is nie hier vir ´n partytjie nie, ek hou aan. Die gids sê dis net nog 1.7 km tot by Ruitelan. Maar dit voel soos 4! Dalk omdat ´n mens al moeg was van die hele dag se opdraande.
Toe ek in Ruitelan aankom, wou ek amper omdraai. Die Alburgue lyk glad nie so hot nie. En dan is daar ´n netjiese bar oorkant die pad, waar ´n tannie met min tanne bier bedien. Daar is nog so drie huise en twee hoenders, en dis die hele dorpie. Maar ek boek toe tog maar in.
Die eerste indrukke is vreemd. Die Spaanse man daar is obviously ´n Boeddis. Die reëls klink vreemd. En daar is niks om verder te doen in die dorpie nie. MAar ek druk deur. Ons bly in ´n dakkamer. En daar is min mense in die Alburgue. Ek was weer klere. Soos elke dag. En ek vang weer´n slapie. Gaan drink nog ´n biertjie oorkant die pad. En sit. En wag. Want aandete is eers om 19h30. Ek page ´n Engelse boek deur waarvan die eerste 30 bladsye uitgeskeur is. Spoedlees deur die res van die 547 bladsye voor ete.
Aandete was uitstekend! Dit het begin met ´n groentesop met baie ham by. Die gebruiklike wyn en brood op die tafel. Daarna was daar ´n slaai op die tafel, met tuna, en fetakaas, en slaaiblare, en pitmielies, en daardie reuse rooi soetrissies. Die hoofgereg was Spagetti met ham. En poeding was ´n Mariebiskuitjie met vla. En genoeg rooiwyn! Ek het in die middel van ´n lang tafel gesit, en oorkant my was ´n Amerikaner van Ohio wat al 10 jaar in Japan woon en met ´n Japanese meisie getroud is. Confusing, né? Links van my was ´n groep Franse dames, op die punt ´n Italiaanse egpaartjie wat eergister in Ponferada begin het. En regs was die gebruiklike groepie Duitsers. Na ´n paar wyne het die gesprek ontdooi, en het ons heerlik internasionaal gekuier. In Vino est Veritas...
Vroeg in die bed geklim. Daar was duidelike opdrag dat ons nie mag opstaan voor die musiek nie vanoggend 06h00 speel nie. Ek was al 05h00 wakker, en het gelê en wag tot die musiek begin speel het- Ave Maria!
Liewe vriende en familie, vandag was sover hel! Van Ruitelan het ek nou al 7 km geklim. Dit is opdraande al die pad. Dit voel of ´n mens ´n nimmereindigende stel trappe klim!
In La FAba, na 5 km, het ek eers gestop vir ´n GROOT koppie koffie. Daarna was dit 2.7 km van hel op ´n nimmereindigende grondpad, tot hier waar ek nou sit in Laguna de Castella se Alburgue kroeg. Hierdie breuk het ek nodig, want nou lê daar nog 3 km se hel voor tot by O Cebrero, ´n baie bekende berg op die Camino. Daar is ook ´n webcam bo-op O Cebreiro, so as julle dit kan opspoor, ek sal seker so oor ´n uur of 90 minute daar wees. Ek hou, maar ek bars! Vandag sweet ek my dood. Ek sal by O Cebrero besluit of ek enigsens verder wil stap vandag. 9.5 km se kwaai opdraande is dalk erg genoeg!
So geliefdes, mooi dag daar vir julle elkeen!
Wednesday, June 8, 2011
Dag 8- Ponferada na Villafranca del Bierzo en ´n stukkie dag 9...
Die 22 km na Villafranca het vanoggend soos ´n droom onder my verby gerol...
Die eerste 10 km is deur Ponferada se buitewyke, met winkels en woonbuurte die hele pad lank. Maar dan beweeg ´n mens uiteindelik uit hierdie industriële deel na die volgende dorp toe, Cacabelos. En hierdie omgewing is werklik mooi! Dit herinner ´n mens aan die Franschhoekvallei. Die Bierzo gebied is ook bekend vir sy druiwe, wyne en vrugte. Die hele stuk na Villafranca toe is deur sulke wingerde en boorde. Redelike opdraendes al klaar, maar dit verwag ´n mens soos die groot berge weer nader kom.
Villafranca is werklik ´n pragtige dorp! Hier is die ou Santiago kerk, met die poort van Vergifnis, as jy in die middeleeue die pelgrimstog tot hier kon maak, maar te siek was om verder te gaan, dan het dit glo dieselfde getel as om by die katedraal in Santiago self uit te kom.
Ek het in ´n baie mooi private Albergue gebly, maar al wat regtig op my senuwees begin werk, is dat die hele plek alweer vol Duitsers was, wat nie ´n woord Engels praat nie.
Ek het gisteraand seker die slegste bord kos ooit in my lewe gemaak, en dit terwyl ek gedog het ek gaan dit so goed regkry. In die klein winkeltjie oorkant die pad loop ek twee blikkies kos raak. Nou die spaans is mos nie so lekker nie, ek kan nie onderskei of dit kat of seekat was nie! Die blikkie sê iets soos seekat in ´n amerikaanse styl salsa sous. Ek het dit saam met pasta gaargemaak. Maar die pan met kat/seekat wil net nie lekker proe nie. EK gooi van iemand se rooiwyn by. Dit help niks. Ek gooi bier by. Dit help niks. Uiteindelik het ek ´n bord daarvan geëet, en die res weggegooi. Gelukkig was daar 2 sjokelade mousse om my deur te help! (´n Mens koop hulle nie een een nie, twee of vier!)
Vanoggend so ver was baie spesiaal. Toe ek uit die Albergue uitstap om 7 uur, was dit snerpend koud, daar waai ´n ysige wind van die berge af. Maar die eerste 11 km sover was so lekker! Die pad kronkel langs ´n rivier, met bosse, en koekoekvoëltjies wat roep. My voete is steeds seer, ek gaan my linker kleintoontjie binne die volgende drie ure amputeer met my Swiss Army Knife, en die wond toebrand met ´n sigaar. Maar dit was lekker koel tot hier in Trabadelo, waar ek die rekenaar in die koffieshop ontdek het. Ek beplan, as alles reg loop, (dis seker nou ek!) om te vorder tot in Ruitelan, nog so ses of sewe km vir die dag, maar dit gaan redelik vris opdraende wees.
Skoonma word vandag 80- lekker verjaar daar by my huis!
Liefde vir julle almal!
Die eerste 10 km is deur Ponferada se buitewyke, met winkels en woonbuurte die hele pad lank. Maar dan beweeg ´n mens uiteindelik uit hierdie industriële deel na die volgende dorp toe, Cacabelos. En hierdie omgewing is werklik mooi! Dit herinner ´n mens aan die Franschhoekvallei. Die Bierzo gebied is ook bekend vir sy druiwe, wyne en vrugte. Die hele stuk na Villafranca toe is deur sulke wingerde en boorde. Redelike opdraendes al klaar, maar dit verwag ´n mens soos die groot berge weer nader kom.
Villafranca is werklik ´n pragtige dorp! Hier is die ou Santiago kerk, met die poort van Vergifnis, as jy in die middeleeue die pelgrimstog tot hier kon maak, maar te siek was om verder te gaan, dan het dit glo dieselfde getel as om by die katedraal in Santiago self uit te kom.
Ek het in ´n baie mooi private Albergue gebly, maar al wat regtig op my senuwees begin werk, is dat die hele plek alweer vol Duitsers was, wat nie ´n woord Engels praat nie.
Ek het gisteraand seker die slegste bord kos ooit in my lewe gemaak, en dit terwyl ek gedog het ek gaan dit so goed regkry. In die klein winkeltjie oorkant die pad loop ek twee blikkies kos raak. Nou die spaans is mos nie so lekker nie, ek kan nie onderskei of dit kat of seekat was nie! Die blikkie sê iets soos seekat in ´n amerikaanse styl salsa sous. Ek het dit saam met pasta gaargemaak. Maar die pan met kat/seekat wil net nie lekker proe nie. EK gooi van iemand se rooiwyn by. Dit help niks. Ek gooi bier by. Dit help niks. Uiteindelik het ek ´n bord daarvan geëet, en die res weggegooi. Gelukkig was daar 2 sjokelade mousse om my deur te help! (´n Mens koop hulle nie een een nie, twee of vier!)
Vanoggend so ver was baie spesiaal. Toe ek uit die Albergue uitstap om 7 uur, was dit snerpend koud, daar waai ´n ysige wind van die berge af. Maar die eerste 11 km sover was so lekker! Die pad kronkel langs ´n rivier, met bosse, en koekoekvoëltjies wat roep. My voete is steeds seer, ek gaan my linker kleintoontjie binne die volgende drie ure amputeer met my Swiss Army Knife, en die wond toebrand met ´n sigaar. Maar dit was lekker koel tot hier in Trabadelo, waar ek die rekenaar in die koffieshop ontdek het. Ek beplan, as alles reg loop, (dis seker nou ek!) om te vorder tot in Ruitelan, nog so ses of sewe km vir die dag, maar dit gaan redelik vris opdraende wees.
Skoonma word vandag 80- lekker verjaar daar by my huis!
Liefde vir julle almal!
 |
| Waar ek nou so pas geloop het by Trabadelo |
Tuesday, June 7, 2011
Dag 7- Molinaseca na Ponteferada
Hallo julle almal,
soos julle uit my vorige "rambling"afgelei het, was daar wel al so ´n moeilike daggie of twee ook op hierdie reis. ´n Mens gaan nie vir ´n Bucket List Item en dink dit gaan net maklik wees nie.
Gisteroggend het ek die lang pad van Molinaseca toe na Ponferada aangepàk, ´n hele 8.5 km. Dit bring my totaal vir sewe dae se stap by ongeveer 105 km!
´n Mens kan Ponferada al van Molinaseca sien, eintlik al waar ´n mens oor die berg by die Ysterkruis kom. Dis ´n stad, en die eerste ding wat ´n mens sien is swaar industrie. Ek was nie baie lus vir Ponferada nie, op grond van eerste indrukke van ver af. Ons maak dikwels so met mense ook! En ´n mens kan so verkeerd wees!
Soos julle dalk op die weer gesien het, dit reën in Spanje. Bietjie verder suid van hier is daar groot oorstromings op die oomblik. So vertrek ek gisteroggend in die reën uit die pragtige Molinaseca. Met my poncho aan. Ek haat ´n poncho! Die goed wurg ´n mens altyd! In elk geval, dit was nog steeds die meeste van die tyd afdraende, wat nie goed was vir die blase op my voete nie. Maar die newe-effekte van die dag sonder water lyk darem nou verby, dit lyk of my kans op oorlewing so effens gestyg het, dalk sien ek julle weer!
Na so drie ure het ek in Ponferada ingekom. En toe bars daar ´n wolkbreuk los. Ek het dadelik in ´n koffieshop ingehardloop, en vir my ´n groot koffie bestel (café con leche) Die interessante hier in Spanje is dat koffie dikwels in glase bedien word. Myne kom toe in ´n melkskommelglas aan- dit was ´n eerste!
Reg oorkant die Godivah koffieshop is ´n reuse ou kasteel, wat nog aan die Tempelridders (Knights Templar) behoort het, julle weet, daai wat die legende sê ´n aandeel gehad het in die Vrymesselaars se ontstaan. Ek kon nie ingaan nie, alles is toe op ´n Maandag! Maar hierdie ou deel van Ponferada is regtig baie mooi. Ek het ´n slim ding gedoen vir een maal in my lewe. Omdat ek so suffer, het ek gaan sit en voorraad opneem. Ek het besluit wat is regtig noodsaaklik om te kan klaarmaak. Die res het ek in ´n Stuffbag gegooi, en by die Poskantoor gaan pos Santiago toe- my rugsak is nou 2.5 kg ligter! Ek het ook vir ´n aand by ´n Hostal ingeboek (hotelkamer vir €25) om een nag weg te kom van snorkende Duitsers. En weer alles netjies te kan inpak.
Ek het in Ponferada begin soek na dunner kouse, want my kleintoontjies veral is besig om ´n lelike knock te vat. Ek het by ´n mall uitgekom, nie heeltemal so groot soos ons s´n in Pretoria nie. Daar het ek ´n winkel soos Sportsman´s Warehouse raakgeloop, en vir my twee ordentlike pare dunner kouse gekoop. Ek het toe alweer nog niks vir die dag geëet nie, so ek het vir my by Burger King ´n Whopper met tjips en Coke gekoop. Kos ´n hele €6.95, maar maak voller as die gemiddelde Pilgrim´s menu. Ek het daarna teruggewaggel, en gaan slaap. Laatmiddag weer deur die ou deel van die stad gestap, omdat dit so vrek mooi is, julle sal die fotos eendag sien.
Ek het by ´n Supermark vir my 4 jogurts en ´n liter appelsap gekoop om my maag weer te probeer reg kry. Lank gelê en Spaanse televisie kyk, daar was ´n Suid-Afrikaanse program oor buffels teel op, wat my baie huis toe laat verlang het.
Gister was ´n goeie rusdag, wat ek baie nodig gehad het om te hergroepeer en te herbeplan. Vandag sal ek dv vorder tot by Villafranca de Bierzo, so ongeveer 21 km. Ek het gister baie ver gestap op soek na ´n Internetkafee, of ´n werkende wifi zone, en dit in ´n stad nie gevind nie! Nou, op pad verby die Busstasie, het ek hierdie masjien raakgeloop, en wou net my sewe getroue lesers laat weet ek is ok, en gaan nog aan...
Lekker dag daar vir julle!
soos julle uit my vorige "rambling"afgelei het, was daar wel al so ´n moeilike daggie of twee ook op hierdie reis. ´n Mens gaan nie vir ´n Bucket List Item en dink dit gaan net maklik wees nie.
Gisteroggend het ek die lang pad van Molinaseca toe na Ponferada aangepàk, ´n hele 8.5 km. Dit bring my totaal vir sewe dae se stap by ongeveer 105 km!
´n Mens kan Ponferada al van Molinaseca sien, eintlik al waar ´n mens oor die berg by die Ysterkruis kom. Dis ´n stad, en die eerste ding wat ´n mens sien is swaar industrie. Ek was nie baie lus vir Ponferada nie, op grond van eerste indrukke van ver af. Ons maak dikwels so met mense ook! En ´n mens kan so verkeerd wees!
Soos julle dalk op die weer gesien het, dit reën in Spanje. Bietjie verder suid van hier is daar groot oorstromings op die oomblik. So vertrek ek gisteroggend in die reën uit die pragtige Molinaseca. Met my poncho aan. Ek haat ´n poncho! Die goed wurg ´n mens altyd! In elk geval, dit was nog steeds die meeste van die tyd afdraende, wat nie goed was vir die blase op my voete nie. Maar die newe-effekte van die dag sonder water lyk darem nou verby, dit lyk of my kans op oorlewing so effens gestyg het, dalk sien ek julle weer!
Na so drie ure het ek in Ponferada ingekom. En toe bars daar ´n wolkbreuk los. Ek het dadelik in ´n koffieshop ingehardloop, en vir my ´n groot koffie bestel (café con leche) Die interessante hier in Spanje is dat koffie dikwels in glase bedien word. Myne kom toe in ´n melkskommelglas aan- dit was ´n eerste!
Reg oorkant die Godivah koffieshop is ´n reuse ou kasteel, wat nog aan die Tempelridders (Knights Templar) behoort het, julle weet, daai wat die legende sê ´n aandeel gehad het in die Vrymesselaars se ontstaan. Ek kon nie ingaan nie, alles is toe op ´n Maandag! Maar hierdie ou deel van Ponferada is regtig baie mooi. Ek het ´n slim ding gedoen vir een maal in my lewe. Omdat ek so suffer, het ek gaan sit en voorraad opneem. Ek het besluit wat is regtig noodsaaklik om te kan klaarmaak. Die res het ek in ´n Stuffbag gegooi, en by die Poskantoor gaan pos Santiago toe- my rugsak is nou 2.5 kg ligter! Ek het ook vir ´n aand by ´n Hostal ingeboek (hotelkamer vir €25) om een nag weg te kom van snorkende Duitsers. En weer alles netjies te kan inpak.
Ek het in Ponferada begin soek na dunner kouse, want my kleintoontjies veral is besig om ´n lelike knock te vat. Ek het by ´n mall uitgekom, nie heeltemal so groot soos ons s´n in Pretoria nie. Daar het ek ´n winkel soos Sportsman´s Warehouse raakgeloop, en vir my twee ordentlike pare dunner kouse gekoop. Ek het toe alweer nog niks vir die dag geëet nie, so ek het vir my by Burger King ´n Whopper met tjips en Coke gekoop. Kos ´n hele €6.95, maar maak voller as die gemiddelde Pilgrim´s menu. Ek het daarna teruggewaggel, en gaan slaap. Laatmiddag weer deur die ou deel van die stad gestap, omdat dit so vrek mooi is, julle sal die fotos eendag sien.
Ek het by ´n Supermark vir my 4 jogurts en ´n liter appelsap gekoop om my maag weer te probeer reg kry. Lank gelê en Spaanse televisie kyk, daar was ´n Suid-Afrikaanse program oor buffels teel op, wat my baie huis toe laat verlang het.
Gister was ´n goeie rusdag, wat ek baie nodig gehad het om te hergroepeer en te herbeplan. Vandag sal ek dv vorder tot by Villafranca de Bierzo, so ongeveer 21 km. Ek het gister baie ver gestap op soek na ´n Internetkafee, of ´n werkende wifi zone, en dit in ´n stad nie gevind nie! Nou, op pad verby die Busstasie, het ek hierdie masjien raakgeloop, en wou net my sewe getroue lesers laat weet ek is ok, en gaan nog aan...
Lekker dag daar vir julle!
Sunday, June 5, 2011
Dag 5- Rabanal na El Acebo
Liewe familie en vriende, as ek gesê het eergister was erg, gister was sewe keer erger. Ek dink dit was fisies die moeilikste dag in my hele lewe. Kon nie gister by internet uitkom om julle te vertel nie.
Toe ek gisteroggend opstaan, was ek nogal naar, dalk van die forel die vorige aand. Ek besluit toe om eers in die volgende dorp ietsie te koop om te eet. Ek het ook net 500 ml water saamgeneem, want die dorpe is mos naby aan mekaar. So begin die dag se stap toe met ´n stewige klim, tot by Foncebadon. Daar is nog geen winkels oop nie. En ek het nog 500 ml water, alles is reg. Toe is dit ´n reuse klim na die Ysterkruis, bo op die berg toe. (Cruz de Ferro) Daar aangekom, het ek die klippie en my seun se soldaatjie op die hoop geplaas, en vir my geliefdes gebid. En toe soek ek water. En daar is nie. Daar is ´n bordjie vir water, maar geen water nie. Ek stap toe nog 2 km na Manjarin toe- ´n baie eksotiese plekkie. Daar is so ´n kluisenaar wat in die dorpie woon, saam met ´n vrou- syne? Daar is sewentig katte in sig, en alles ruik na kat. Hy het wel water op donasiebasis, en ek sluk vinnig twee glasies weg, en los vir hom ´n Euro. Hy het ook so ´n tuisgemaakte heuningbrood, maar dit was glad nie lekker nie. En dit was al wat ek gister tot op daardie stadium geëet het. Ek sien toe nie kans om hier oor te slaap nie, daar is nie eers storte nie. Ek sien in die gids dis net 7 km na die volgende plek toe- El Acebo. Wat ek nie geweet het nie, is dat dit minder as dit van Everest se basecamp boontoe is- km kan misleidend wees! En daar is nêrens water langs die pad nie. Die pad herinner daar waar ´n mens oor die Outeniquapas gaan George toe van Oudsthoorn af. En dis warm, en ek het nie water nie!
Niemand wou my oplaai langs die pad nie. Ek het later regtig begin dink ek gaan dood. My niere het baie seer begin word.Al wat ek kon doen, was om aan te hou stap.
Ek het so half vier eers in El Acebo ingestap. Ek het by die dorpsfontein neergeval en so 2 1/2 liter water gedrink. Toe was ek so geseënd om die laaste bed in die Alburgue te kry. Ek sou nie nog 4 sulke km oorleef het nie! Ek het dadelik gaan stort, want ek het myself uitgevrot. Daarna het ek ´n Boccadillo geëet, so ´n olierige tuna en kaas broodjie. Dit het my verskriklik naar gemaak. Later die aand het ek eers kans gesien om ´n ongegeurde jogurt te probeer. Dit was al wat ek vir gister geëet het.
Ek het lekker geslaap, maar gisteraand sou selfs ´n spykerbed gewerk het. Om op te maak, was daar 5 Franse meisies, so ongeveer 20 jaar oud, wat met fietse ry. En hulle was pragtig!
Gister het my droom nogal erg geskud. Ek kan swaarkry vat, maar nie sonder water nie. Dit maak my baie bang vir die volgende bergreeks wat so oor twee dae my gaan tref. Ek weet nie op die oomblik hoe om te dink oor die dinge nie. BAie deurmekaar. Die enigste les wat ek gister maar weer geleer het, is om aan te hou, want daar is nie altyd iemand anders wat jou gaan help nie.
Toe ek gisteroggend opstaan, was ek nogal naar, dalk van die forel die vorige aand. Ek besluit toe om eers in die volgende dorp ietsie te koop om te eet. Ek het ook net 500 ml water saamgeneem, want die dorpe is mos naby aan mekaar. So begin die dag se stap toe met ´n stewige klim, tot by Foncebadon. Daar is nog geen winkels oop nie. En ek het nog 500 ml water, alles is reg. Toe is dit ´n reuse klim na die Ysterkruis, bo op die berg toe. (Cruz de Ferro) Daar aangekom, het ek die klippie en my seun se soldaatjie op die hoop geplaas, en vir my geliefdes gebid. En toe soek ek water. En daar is nie. Daar is ´n bordjie vir water, maar geen water nie. Ek stap toe nog 2 km na Manjarin toe- ´n baie eksotiese plekkie. Daar is so ´n kluisenaar wat in die dorpie woon, saam met ´n vrou- syne? Daar is sewentig katte in sig, en alles ruik na kat. Hy het wel water op donasiebasis, en ek sluk vinnig twee glasies weg, en los vir hom ´n Euro. Hy het ook so ´n tuisgemaakte heuningbrood, maar dit was glad nie lekker nie. En dit was al wat ek gister tot op daardie stadium geëet het. Ek sien toe nie kans om hier oor te slaap nie, daar is nie eers storte nie. Ek sien in die gids dis net 7 km na die volgende plek toe- El Acebo. Wat ek nie geweet het nie, is dat dit minder as dit van Everest se basecamp boontoe is- km kan misleidend wees! En daar is nêrens water langs die pad nie. Die pad herinner daar waar ´n mens oor die Outeniquapas gaan George toe van Oudsthoorn af. En dis warm, en ek het nie water nie!
Niemand wou my oplaai langs die pad nie. Ek het later regtig begin dink ek gaan dood. My niere het baie seer begin word.Al wat ek kon doen, was om aan te hou stap.
Ek het so half vier eers in El Acebo ingestap. Ek het by die dorpsfontein neergeval en so 2 1/2 liter water gedrink. Toe was ek so geseënd om die laaste bed in die Alburgue te kry. Ek sou nie nog 4 sulke km oorleef het nie! Ek het dadelik gaan stort, want ek het myself uitgevrot. Daarna het ek ´n Boccadillo geëet, so ´n olierige tuna en kaas broodjie. Dit het my verskriklik naar gemaak. Later die aand het ek eers kans gesien om ´n ongegeurde jogurt te probeer. Dit was al wat ek vir gister geëet het.
Ek het lekker geslaap, maar gisteraand sou selfs ´n spykerbed gewerk het. Om op te maak, was daar 5 Franse meisies, so ongeveer 20 jaar oud, wat met fietse ry. En hulle was pragtig!
Gister het my droom nogal erg geskud. Ek kan swaarkry vat, maar nie sonder water nie. Dit maak my baie bang vir die volgende bergreeks wat so oor twee dae my gaan tref. Ek weet nie op die oomblik hoe om te dink oor die dinge nie. BAie deurmekaar. Die enigste les wat ek gister maar weer geleer het, is om aan te hou, want daar is nie altyd iemand anders wat jou gaan help nie.
Dag 6- El Acebo na Molinaseca
VAnoggend so bietjie later ingelê, gelukkig was daar baie ander wat ook so gevoel het na gister se wrede dag. Ons het eers so half agt in die pad geval. Dié keer was daar 1 1/2 liter water aan boord, en ´n kitkat, en so gebakte jemtertjie.
VAndag was net afdraende, wat nogal baie erg is as ´n mens swaar is, en swaar gepak is. Maar dit was pragtig vanoggend, die natuur is verskriklik mooi hier in die berge. Die eerste 4 km na Riego de Ambros het baie vinnig gegaan. Ek het nie ´n kafee oopgekry nie, en sommer op die brug in die dorpie my Kitkat en Jemtertjie geniet.
Daarna sê die gids dis nog net 4.5 km na Molinaseca toe, maar dit voel baie verder. Hier gaan ´n mens van die pad af, deur die veld, sterk afdraende. Dis verskriklik mooi, maar die grondpad steil afdraende is nie so maklik nie. Ek het so half elf in Molinaseca aangekom. Ek het besluit om na gister se nagmerrie ´n baie kort dag vandag te hê, om te probeer rus. Molinaseca is ´n pragtige dorpie, met die mooiste strate en rivier en brug. Ek het nou vanmiddag al my Pilgrim´s Menu gaan soek, want ek is so 30 etes agter op die oomblik! Ek het vir voorgereg ´n Groenteslaai gekies ! (ek het nou alle hulp nodig wat ek kan kry!) Hoofgereg het ek met my baie mooi Spaanse aksent vir Steak gevra, en vis gekry, met chips. Nagereg was ´n heerlike roomys, met die gebruiklike halfbottel wyn en brood saam met die ete. Terwyl ek die Moto 2 motorfietswedren van Spanje aandagtig volg.
Ek kon nou eers 1 uur inboek in die Albergue Santa Marina. Dit lyk weer na ´n lekker plek, gelukkig met Internet. Terwyl my pensie dikgevreet is, gaan ek nou siesta. Dan klere was. En daarna moet ek ernstig myself moed inpraat, want my voete is flenters na die baie afdraande. Ek sal dalk more weer net 8 loop tot in Foncebadon, en kyk of ek dunner kouse kan koop.
Hierdie is regtig ´n beproewing- hoe ver kan ek myself verby my limits druk? Wanneer is dit wyser om op ´n bus te klim en ´n dag te rus? Ek het so baie onsekerhede op die oomblik, en wens van julle was makliker bereikbaar om my raad te gee.
Ek verlang my ook dood huis toe, selfs na al die geraas en baklei en skop en skree en slaan van die normale elke dag se lewe!
VAndag was net afdraende, wat nogal baie erg is as ´n mens swaar is, en swaar gepak is. Maar dit was pragtig vanoggend, die natuur is verskriklik mooi hier in die berge. Die eerste 4 km na Riego de Ambros het baie vinnig gegaan. Ek het nie ´n kafee oopgekry nie, en sommer op die brug in die dorpie my Kitkat en Jemtertjie geniet.
Daarna sê die gids dis nog net 4.5 km na Molinaseca toe, maar dit voel baie verder. Hier gaan ´n mens van die pad af, deur die veld, sterk afdraende. Dis verskriklik mooi, maar die grondpad steil afdraende is nie so maklik nie. Ek het so half elf in Molinaseca aangekom. Ek het besluit om na gister se nagmerrie ´n baie kort dag vandag te hê, om te probeer rus. Molinaseca is ´n pragtige dorpie, met die mooiste strate en rivier en brug. Ek het nou vanmiddag al my Pilgrim´s Menu gaan soek, want ek is so 30 etes agter op die oomblik! Ek het vir voorgereg ´n Groenteslaai gekies ! (ek het nou alle hulp nodig wat ek kan kry!) Hoofgereg het ek met my baie mooi Spaanse aksent vir Steak gevra, en vis gekry, met chips. Nagereg was ´n heerlike roomys, met die gebruiklike halfbottel wyn en brood saam met die ete. Terwyl ek die Moto 2 motorfietswedren van Spanje aandagtig volg.
Ek kon nou eers 1 uur inboek in die Albergue Santa Marina. Dit lyk weer na ´n lekker plek, gelukkig met Internet. Terwyl my pensie dikgevreet is, gaan ek nou siesta. Dan klere was. En daarna moet ek ernstig myself moed inpraat, want my voete is flenters na die baie afdraande. Ek sal dalk more weer net 8 loop tot in Foncebadon, en kyk of ek dunner kouse kan koop.
Hierdie is regtig ´n beproewing- hoe ver kan ek myself verby my limits druk? Wanneer is dit wyser om op ´n bus te klim en ´n dag te rus? Ek het so baie onsekerhede op die oomblik, en wens van julle was makliker bereikbaar om my raad te gee.
Ek verlang my ook dood huis toe, selfs na al die geraas en baklei en skop en skree en slaan van die normale elke dag se lewe!
Friday, June 3, 2011
Camino dag 4- Astorga na Rabanal de Camino
Liewe familie en vriende,
Die woord wat my op die oomblik die beste beskryf, is daai woord wat my ma my mond nog steeds met seep oor wil uitspoel. Ek is f.....up! Dit, moedertjie van my, is Spaans vir baie, baie moeg.
Hierdie was ´n baie lang dag op die voete. Ek het weer sewe-uur weggekom, ´n mens kan nie later as 6 uur aan die slaap bly soos wat almal inpak nie. Die eerste twee kilometer was gelyk. Daarna het dit stelselmatig begin klim, maar die roete is nou regtig mooi. Ons is op pad berge toe, en die sneeu lê nog steeds bo-op die berg, soos ook die Alpe en die Perineë toe ek hiernatoe gevlieg het.
Die eerste dorpie vandag was Murias de Rechivaldo, baie mooi dorpie. Daarna het dit regtig begin klim, die res van die dag. Volgende dorpie was Santa Catalina de Somosa, net so mooi omgewing. Maar wat regtig opvallend is, is hoe stil die dorpies is, lyk my almal het stad toe getrek. Daar is ook baie bouvalle, party te koop. Ek kan al die advertensie sien: "Restoureerder se droom- benodig effens aandag!"
Ek het aanvanklik beplan om net tot by El GAnso te stap, siende dat dit so opdraende is. Maar El Ganso is piepklein, en ek was al 11 uur daar. Ek sou heeltemal mal geraak het om die res van die dag daar deur te bring. Toe die moeilike keuse- Rabanal del CAmino is nog ´n hele 7 km verder, steil opdraende. MAar dit was vroeg, en ek is mos jonk en fiks, so het ek gedink. Ek het toe maar in die Cowboy bar in El GAnzo eers ´n lekker Draught gedrink vir ekstra moed, en toe die bult in een sitting geklim tot in Rabanal. Hoekom het ek nie gerus nie? Want my voete is gaar- albei het nou lekker kwaai blase, en dit voel of ´n mens op glas loop. Ek was regtig doodmoeg toe ek hier inkom. Gelukkig weer ´n fantastiese privaat Alburgue raakgeloop vir €5! Albergue Senora Pilar. Ek wou eers vir haar vra... maar toe het ek nie.
In elk geval, dié Spaanse tannie dring daarop aan om ´n mens se rugsak vir jou in te dra. En sy praat net Spaans. Maar ek is baie seker, toe sy my rugsak optel, het sy ¨"Liewe Bliksem!" gesê. Ja, Senora Pilar, ek het dit ook ´n paar keer vandag gesê. Nou weer deur die normale ritueel van die dag gegaan- stort, klere was. Dan gou blog, dan siesta. Ek het alweer die winkels toe gevang, maar dis hierdie lang dag se skuld.
Ek is nou net 5.7 km van die bopunt af, daar waar die Ysterkruis is waar jy die klip van jou land kan los, en vir jou mense bid. En my seun se soldaatjie se nuwe basis! As ´n mens eers bo-oor gaan more, by Foncebadon, kom die grootste nagmerri- ´n mens daal baie vinnig 600 meter. Op ´n fiets sou dit pret wees, met die rugsak is dit GROOT moeilikheid, en ekstra blase.
Vandag se lessie vir my was dat ´n mens altyd ´n bietjie verder kan kom as wat jy dink jy kan. Vandag was baie pynlik, en tog voel ek al klaar baie beter na die stort en nadat ek met julle gepraat het. Dalk was daai ou gister reg! Anything is possible! Siestatyd, baai!
Die woord wat my op die oomblik die beste beskryf, is daai woord wat my ma my mond nog steeds met seep oor wil uitspoel. Ek is f.....up! Dit, moedertjie van my, is Spaans vir baie, baie moeg.
Hierdie was ´n baie lang dag op die voete. Ek het weer sewe-uur weggekom, ´n mens kan nie later as 6 uur aan die slaap bly soos wat almal inpak nie. Die eerste twee kilometer was gelyk. Daarna het dit stelselmatig begin klim, maar die roete is nou regtig mooi. Ons is op pad berge toe, en die sneeu lê nog steeds bo-op die berg, soos ook die Alpe en die Perineë toe ek hiernatoe gevlieg het.
Die eerste dorpie vandag was Murias de Rechivaldo, baie mooi dorpie. Daarna het dit regtig begin klim, die res van die dag. Volgende dorpie was Santa Catalina de Somosa, net so mooi omgewing. Maar wat regtig opvallend is, is hoe stil die dorpies is, lyk my almal het stad toe getrek. Daar is ook baie bouvalle, party te koop. Ek kan al die advertensie sien: "Restoureerder se droom- benodig effens aandag!"
Ek het aanvanklik beplan om net tot by El GAnso te stap, siende dat dit so opdraende is. Maar El Ganso is piepklein, en ek was al 11 uur daar. Ek sou heeltemal mal geraak het om die res van die dag daar deur te bring. Toe die moeilike keuse- Rabanal del CAmino is nog ´n hele 7 km verder, steil opdraende. MAar dit was vroeg, en ek is mos jonk en fiks, so het ek gedink. Ek het toe maar in die Cowboy bar in El GAnzo eers ´n lekker Draught gedrink vir ekstra moed, en toe die bult in een sitting geklim tot in Rabanal. Hoekom het ek nie gerus nie? Want my voete is gaar- albei het nou lekker kwaai blase, en dit voel of ´n mens op glas loop. Ek was regtig doodmoeg toe ek hier inkom. Gelukkig weer ´n fantastiese privaat Alburgue raakgeloop vir €5! Albergue Senora Pilar. Ek wou eers vir haar vra... maar toe het ek nie.
In elk geval, dié Spaanse tannie dring daarop aan om ´n mens se rugsak vir jou in te dra. En sy praat net Spaans. Maar ek is baie seker, toe sy my rugsak optel, het sy ¨"Liewe Bliksem!" gesê. Ja, Senora Pilar, ek het dit ook ´n paar keer vandag gesê. Nou weer deur die normale ritueel van die dag gegaan- stort, klere was. Dan gou blog, dan siesta. Ek het alweer die winkels toe gevang, maar dis hierdie lang dag se skuld.
Ek is nou net 5.7 km van die bopunt af, daar waar die Ysterkruis is waar jy die klip van jou land kan los, en vir jou mense bid. En my seun se soldaatjie se nuwe basis! As ´n mens eers bo-oor gaan more, by Foncebadon, kom die grootste nagmerri- ´n mens daal baie vinnig 600 meter. Op ´n fiets sou dit pret wees, met die rugsak is dit GROOT moeilikheid, en ekstra blase.
Vandag se lessie vir my was dat ´n mens altyd ´n bietjie verder kan kom as wat jy dink jy kan. Vandag was baie pynlik, en tog voel ek al klaar baie beter na die stort en nadat ek met julle gepraat het. Dalk was daai ou gister reg! Anything is possible! Siestatyd, baai!
Thursday, June 2, 2011
Dag 3- Hospital de Orbigo na Astorga
Vanoggend, reg by die buitewyke van Hospital de Orbigo, het ´n mens toe weer twee keuses gehad. Dis altyd lekker as jy kan kies hoe jy jou alie gaan sien, linksom of regsom. Regs is korter, net 15 km vir die skof, maar dit loop langs die snelweg. Gewoonlik kies ouens met seer voete hierdie opsie, maar nie ek nie. "There I was, two roads diverged in the road, and I took the one less travelled by, and it has made all the difference..." met effense apologie aan Robert Frost. Die langer pad loop deur ´n baie mooier gebied. Eers volg twee dorpies kort op mekaar, Villares de Orbigo en 2.7 km verder Santibanes de Valdegleisa. Die pad loop deur ´n ou se melkplaas, dan oor ´n koppie, deur ´n woud, en dis prentjiemooi. Na Santibanes is dit´n lang 9 km na San Justo de Vega toe. En op hierdie stukkie pad wens ek ek kon fotos oplaai. Langs die teerpad wat ´n mens kruis, langs ´n vervalle ou plaasskuur, staan ´n jongman met lang hare, hy lyk soos ´n hippie van ouds. Hy het ´n vuil oranje sweater aan, die broek se naaste beskrywing sou ou SA Weermag browns wees. Kaalvoet en poniestert. Maar hy het daar ´n stalletjie, met omtrent dertig verskillende soorte vrugtesap op. Daar is ook ´n wye reeks van tee. Hy het ´n ou vuil seil opgeslaan, en as jy nader kom, sê hy: Welcome in Paradise, nothing is impossible. ´n Mens kan kies wat jy wil drink, en as jy so sou voel, kan jy vir hom ´n donasie gee. Dit was nou baie nice! Ek het dit op foto, sal eendag by die huis dit hier bysit.
Dan stap ´n mens oor die teerpad deur nog ´n pas geplante plantasie. En voor mens by die hoofpad na Astorga toe kom, sit daar ´n Engelse omie in ´n Campervan. Hy het koffie daar, en ´n hele stalletjie wat pelgrims se seer voete versorg. Maar daar was baie mense, so ek het aangestap. ´n Mens kan van ver af, (6km) Astorga sien, maar dit voel ´n ewigheid om daar uit te kom. Ek het dadelik weer plek gekry in nog ´n fantastiese Albergue- San Javier dié keer. Die opsigter is ´n Skot, en sy vrou is Duits. Antieke ou plek naby die katedraal, ons slaap ongeveer 80 in een vertrek vanaand. EK herken ´n hele paar gesigte van gister af. Hulle sê die pelgrimsmenu by die een restaurant is €12. Basta, besluit ek na gisteraand se ervaring. Ek stap na die naaste supermark toe (vandag is ek betyds! ´n Mens leer dalk stadig, maar ek leer tog uiteindelik!) Ek koop die volgende vir € 7.50- ´n pak spaggeti, ´n pak salami, ´n bottel pesto sous, ´n pak kaas, ´n groot sjokelademousse ter ere van my vrou! 1.5 l water, 1 l bier, ´n groot brood en ´n bottel salmpatee.En ´n blikkie Suurlemoen Fanta- baie lekker!
Ek het nou vir my die pasta gemaak met die pesto en salami, met so bietjie van die Albergue se olyfolie en balsamiese asyn. Ek het twee MOERSE borde pasta geëet (vanoggend 17 km gestap op een milka tjoklit, onthou?) Ek het nog ´n bord oor vir vanaand, en eintlik was aandete die brood en die salmpatee. Ek eet vandag vir drie dae se honger, en dit kos nog steeds 3/4 van die pelgrimsete vanaand. Daardie vriendin wat so bekommerd was oor ek die gemeente se geld so steel met hierdie reis, vandag se verblyf en kos kos my minder as R160. Ek kan nie eers ´n dag in Pretoria rondloop vir minder as dit nie.
Ek het vandag baie lekker gesels met ´n Spaanse meisie wat saam met haar pa loop. Ek het met ´n Hongaarse jongman gesels. My lyf? Nee, sy los my uit, ek is ´n getroude man. O, die bene bokant die enkels is baie beter, dankie! My rug is ook beter vandag. Maar my voete met die blase maak my dood! Ek hoop regtig die blasefase wil nou verbygaan, want dit raak regtig seer om daarop te loop.
More is korter in km as vandag- maar dit gaan 14 km se klimmery wees. Ek sal ook moet sien waar ek blyplek gaan kry. So, liewe vriende, more bars ek! En ek slaap dalk in die veld. Maar dis alles deel van die reis.
Wat het ek vandag geleer? Pyn is tydelik, "humiliation lasts a lifetime..." ´n Mens kyk met begerige oë na die treinstasie en busse hier in Astorga. Wie gaan weet as ek die kortpad vat, en op die bus klim en die volgende 50 km se klim en seerkry mis? Wie gaan regtig omgee as ek dit doen, dit gaan niemand seermaak nie. Maar ek gaan weet. En ek gaan oneerlik teenoor myself, en my droom wees. Ek glo dat as ek in hierdie situasie op ´n hopie gaan sit en huil, gaan niks verander nie. Of ek kan tree vir tree, ten spyte van voete wat vir my vloek, aanhou tot bo by die Ysterkruis, waar ek my klippie vir my vriend wil sit, en my seun se plastiese soldaatjie. O, julle weet nog nie van daai een nie. Op die lughawe het ek een van sy plastiese soldaatjies gevat. Ek het gesê ek dra hom saam, en los hom by die Ysterkruis, sodat hy hom eendag self daar kan gaan haal. Toe gee hy my nog een saam, wat moet terugkom SA toe, dan kan hy vir sy pelle sê die soldaatjie was in Spanje. Ek kyk elke dag in my liewe dogter se ontwerp van van die Camino embleem op my klere, en sien op facebook sy verlang. Ek het netnou my wonderlike vrou se stem vir die eerste keer van Vrydag af gehoor. En ek verlang na die ander twee manne daar by my huis ook, ek kyk elke aand na julle fotos op die kamera, wat ek daar op die lughawe geneem het!
Hierdie reis is rof, maar dit doen my baie, baie goed. Ek kry baie tyd vir dink, vir stil word, vir bid. En ek besef hoe wonderlik geseënd is my lewe eintlik, met so baie mense wat vir my lief is. Ek vergeet dit partykeer in die Ratrace! Ek kan so maklik vaskyk in die negatiewe. Ek is jammer daaroor. Hierdie reis gaan oor losmaak van alles wat negatief is, alles wat te swaar in my lewe is om self te dra, alles wat so onnodig is. En dit gaan oor nuwe waardering vir dit wat die lewensreis die moeite werd maak. Dankie vir elkeen wat my familie en vriende is, julle is in my hart elke tree op die Camino de Santiago! Maar veral vir JOU! Jou liefde dra my baie meer as wat enige iemand besef!
Wednesday, June 1, 2011
Camino Stap dag 2 Hospital de Orbigo
Gisteraand het ek baie pret gehad hier binne in my sondige gemoed. Na die wonderlike ete, die eerste warm ete sedert laas Donderdag se pizza tuis, dink ek die wyn het n invloed gehad. Hulle gee ook n mampoer saam heel aan die einde. So raak ek en die Duitser in die kamer aan die gesels. Hy begin die gesprek deur te sê hy verstaan nie Engels nie. En ek haal my Standerd 7 Duits uit, en begin met hom in vlot Duits gesels. Dis nou in my ore vlot. Hierdie keybord maak my mal, niks werk nie uitroepteken. So verskoon al die snaakse verskynsels. Ek vind toe uit hy is Herr Schmidt, en hy is verbaas om te hoor ek is ook Herr Schmidt... En so chat ons in Duits te lekker tot die slaap ons inhaal. .
Vanoggend, toe ek opstaan, was my bene verskriklik styf. Die klomp stappers is met so çn rumoer uit die herberg uit dat ek ook maar 7 uur in die pad geval het. Die eerste skof was 9.5 km gewees na die volgende dorp toe. Reguit pad, mooi teerpad, met landerye van koring en boontjies weerskante. Daar was selfs, liewe boerevriende, çn plaas wat omhein is met stainless steel paleª Ingeplant in sement. Later gesien dis çn regeringsnavorsingsplaas. Hoe lank sou daai pale bly staan het in Suid Afrika vraagteken.
Die blase onder my voete is nie lekker nie, stuur sulke steekpyne deur my lyf met elke tree. Na die eerste dorp is dit nog so 5 km na Hospital de Orbigo toe. Hier het die ridder Don Suero de Quenonnes, in die jaar 1434 of so iets çn toernooi van jousting gehou. Hy het oor çn tydperk van ñ maand 300 opponente op die brug uitgestof om so sy liefde aan sy meisie te bewys. Dit moes deksels seer gewees het om van jou perd af te val op daardie brug|
Ek het vandag net so 14 km gestap, met seer bene. Elke keer as ek stop, dan voel dit of my bene vasvries. Elke keer as ek weer aan die gang kom, lyk ek soos ñ ou oom in die Ouetehuis op pad na die krip toeª Ek het weer by ñ lekker privaat Auberge uitgekom, en vir € 7 plek gekry. Vir die eerste keer in een slaapsaal met geslagte gemeng, so 24 beddens waar ons slaap.
Dadelik weer klere gewas, en mis regtig die Whirlpool by die huisª Ek het vanoggend langs die pad çn stukkie brood geëeet, met ñ blikkie sardientjies saam. Ek is nou weer honger, en sal vanaand seker weer êrens graag çn pilgrims menu wil bykom.
More se dag bring weer twee keuses, 15 km langs die snelweg na Astorga toe, of 17 km scenic route. Sal seker maar weer die laaste een kies, maar ek dink ek lyk heel komies, ek waggel op die oomblik soos ñ pregnant duck waar ek gaan. More is nog plat, oormore begin die berge, çn mens klim vir die volgende 50 km, met ñ 700 m styging in die laaste 5 km na die Ysterkruis toe waar ek Marthinus se klip kan gooi.
So ja, ek bars, ek moan, ek vloek so bietjie. Maar dis deel van die reis.
Lesse vandag geleer: Jy kan self kies wat jy wil saamdra in die lewe, maar wat jy kies, moet jy draª
So pak lig, moenie onnodige bagasie in die lewe saamsleep nie. Is dit nie wat ek nodig gehad het om te hoor nie vraagteken. Kan ek nou maar huis toe gaan vraagteken. Vandag was moeilik, maar dis deel van die reis, alles is nie net maanskyn en rose nie, soms moet ñ mens gekonfronteer word met die uitdagings van die lewe. Gaan ek dit maak vraagteken. Gaan ek nie op die bus klim na Sarria toe, en net die laaste 100 doen en dan oorvlieg Ierland toe en by my skoonsussie hulle kuier nie vraagteken. As ek dit doen gaan my vrou my vermoor. So ek vat die pyn en leer die les.
Nou gaan ek kos soek, ek is besig om weg te kwynª.
ª is ñ uitroepteken.
Vanoggend, toe ek opstaan, was my bene verskriklik styf. Die klomp stappers is met so çn rumoer uit die herberg uit dat ek ook maar 7 uur in die pad geval het. Die eerste skof was 9.5 km gewees na die volgende dorp toe. Reguit pad, mooi teerpad, met landerye van koring en boontjies weerskante. Daar was selfs, liewe boerevriende, çn plaas wat omhein is met stainless steel paleª Ingeplant in sement. Later gesien dis çn regeringsnavorsingsplaas. Hoe lank sou daai pale bly staan het in Suid Afrika vraagteken.
Die blase onder my voete is nie lekker nie, stuur sulke steekpyne deur my lyf met elke tree. Na die eerste dorp is dit nog so 5 km na Hospital de Orbigo toe. Hier het die ridder Don Suero de Quenonnes, in die jaar 1434 of so iets çn toernooi van jousting gehou. Hy het oor çn tydperk van ñ maand 300 opponente op die brug uitgestof om so sy liefde aan sy meisie te bewys. Dit moes deksels seer gewees het om van jou perd af te val op daardie brug|
Ek het vandag net so 14 km gestap, met seer bene. Elke keer as ek stop, dan voel dit of my bene vasvries. Elke keer as ek weer aan die gang kom, lyk ek soos ñ ou oom in die Ouetehuis op pad na die krip toeª Ek het weer by ñ lekker privaat Auberge uitgekom, en vir € 7 plek gekry. Vir die eerste keer in een slaapsaal met geslagte gemeng, so 24 beddens waar ons slaap.
Dadelik weer klere gewas, en mis regtig die Whirlpool by die huisª Ek het vanoggend langs die pad çn stukkie brood geëeet, met ñ blikkie sardientjies saam. Ek is nou weer honger, en sal vanaand seker weer êrens graag çn pilgrims menu wil bykom.
More se dag bring weer twee keuses, 15 km langs die snelweg na Astorga toe, of 17 km scenic route. Sal seker maar weer die laaste een kies, maar ek dink ek lyk heel komies, ek waggel op die oomblik soos ñ pregnant duck waar ek gaan. More is nog plat, oormore begin die berge, çn mens klim vir die volgende 50 km, met ñ 700 m styging in die laaste 5 km na die Ysterkruis toe waar ek Marthinus se klip kan gooi.
So ja, ek bars, ek moan, ek vloek so bietjie. Maar dis deel van die reis.
Lesse vandag geleer: Jy kan self kies wat jy wil saamdra in die lewe, maar wat jy kies, moet jy draª
So pak lig, moenie onnodige bagasie in die lewe saamsleep nie. Is dit nie wat ek nodig gehad het om te hoor nie vraagteken. Kan ek nou maar huis toe gaan vraagteken. Vandag was moeilik, maar dis deel van die reis, alles is nie net maanskyn en rose nie, soms moet ñ mens gekonfronteer word met die uitdagings van die lewe. Gaan ek dit maak vraagteken. Gaan ek nie op die bus klim na Sarria toe, en net die laaste 100 doen en dan oorvlieg Ierland toe en by my skoonsussie hulle kuier nie vraagteken. As ek dit doen gaan my vrou my vermoor. So ek vat die pyn en leer die les.
Nou gaan ek kos soek, ek is besig om weg te kwynª.
ª is ñ uitroepteken.
Subscribe to:
Posts (Atom)